انتشار فهرست جدید تحریم‌ها بر اساس قطعنامه ۱۹۸۸ سازمان ملل متحد، که شامل ۲۲ وزیر و مقام کلیدی حکومت افغانستان می‌شود، یکی از تناقضات سیاست بین‌الملل است که بسیار از حقیقت دور است. این تحریم‌ها بی‌تاثیر هستند زیرا افراد مورد هدف، به جز افغانستان، در هیچ کشور خارجی دیگری سرمایه شخصی و حساب بانکی ندارند. وقتی هدفی وجود نداشته باشد، تیر چنین تحریم بی‌منطقی جز سرگردانی در خلا، سرنوشت دیگری نخواهد داشت.
در حکومت‌های پیشین، مقامات در کشورهای خارجی دارایی و حساب‌هایی داشتند که با ترس از تحریم‌ها مواجه بودند، اما رهبران نظام کنونی کاملاً به اقتصاد داخلی و استقلال متکی هستند. به همین دلیل، تصمیم به مسدود کردن دارایی‌های آن‌ها مانند کسی است که در بیابان خشک به دنبال ماهیگیری باشد. سازمان‌های بین‌المللی هنوز رهبران حکومت جدید افغانستان را با معیارهای گذشته می‌سنجند که این اشتباه محاسباتی بزرگی است.
از سوی دیگر، سیاست روابط با جهان به گونه‌ای تنظیم شده که نیاز چندانی به سفرهای مقامات بلندپایه نیست. وزارت امور خارجه به عنوان یک آدرس واحد و فعال، تمام امور دیپلماتیک را با جهان پیش می‌برد. وقتی یک وزارتخانه می‌تواند به درستی نماینده تمام نظام باشد، پس ممنوعیت سفر سایر وزرا فقط روی کاغذ باقی می‌ماند و در دیپلماسی عملی هیچ مانعی ایجاد نمی‌کند.
واقعیت عینی دیگری این است که مقامات بلندپایه در حکومت کنونی بیشتر مشغول امور ثبات و خدمات عامه در داخل کشور هستند. ثبات داخلی و تقویت نظام برای آن‌ها اولویت بیشتری نسبت به سفرهای خارجی و تشریفاتی دارد. وقتی مقامات بلندپایه خودشان ترجیح می‌دهند در داخل کشور بمانند، وضع ممنوعیت سفر بر آن‌ها در واقع بستن دری بر روی کسی است که از قبل قصد خروج از خانه‌اش را نداشته است.
مانع بزرگ دیگری در برابر فهرست سازمان ملل متحد این است که مسئولین رده دوم حکومت، معینان و افراد فنی آزادانه به نشست‌های بین‌المللی می‌روند، نیازهای کشور را با جهان در میان می‌گذارند، امور تخنیکی و تخصصی را پیش می‌برند و تعاملات برقرار می‌کنند. این تقسیم کار باعث شده که هم تمام امور کشور روان باشد و هم تحریم‌های سازمان ملل بی‌معنی ثابت شوند. این هوشمندی فنی نشان می‌دهد که نظام حتی در میان تحریم‌های بین‌المللی نیز راه‌های رشد و فعالیت خود را پیدا کرده است.
به طور خلاصه، این تحریم‌ها برای سازمان ملل متحد اتلاف وقت است. اگر این اقدامات تاثیر داشتند، در این مدت طولانی حداقل یک تغییر مثبت ایجاد می‌کردند. واقعیت کنونی این است که مقامات بلندپایه افغانستان نه در خارج سرمایه‌ای دارند و نه اکثر کارهای آن‌ها به سفرهای خارجی وابسته است. به جای استفاده از ابزارهای فشار ناموفق، جهان باید بپذیرد که چنین لیست‌هایی هیچ تاثیری بر ثبات نظام و عزم رهبران ندارند، بنابراین باید تعامل سازنده و روابط عاری از تحریم‌ها در اولویت قرار گیرد.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
