اولین و اساسی‌ترین نیاز برای بقای جوامع انسانی و زندگی آرام، وجود امنیت سراسری و ثبات داخلی است. اگر در یک جامعه جان و مال مردم در امان نباشد، نه آموزش و پرورش می‌تواند به گونهٔ طبیعی رشد کند، نه تجارت و توسعه امکان‌پذیر می‌شود و نه مردم می‌توانند به آینده امیدوار باشند. آرامش روحی و روانی مردم پیوند بسیار نزدیکی با وضعیت امنیتی پیرامون آنان دارد و اساس زندگی اجتماعی را تشکیل می‌دهد.
پیش از ۲۴ اسد سال ۱۴۰۰ هـ.ش، بخش بزرگی از افغانستان، متأسفانه با اشغال خارجی، ناامنی، بی‌ثباتی، مظالم و جنگ‌های تحمیلی مواجه بود. در ولایت‌های مختلف، زورمندان غیرمسؤول، تنظیم‌کنندگان ملیشه‌های محلی و قوماندانان جداگانه، اصول و قواعد خود را تطبیق می‌کردند. مردم عام از ترس، اختطاف، سرقت و پیامدهای ناگوار رویدادهای نامطلوب متأثر می‌شدند و این وضعیت، جامعه را از لحاظ روحی و فکری به‌شدت بی‌ثبات و نگران ساخته بود.
هنگامی که در ۲۴ اسد حاکمیت رژیم جمهوری پایان یافت، هم‌زمان با آن، باج‌گیری گروه‌های محلی، جزایر قدرت و دیگر جنگ‌سالاران نیز پایان یافت. آن نقاط غیرقانونی که در آن‌ها از مسافران و مردم به زور پول گرفته می‌شد، با آمدن حکومت جدید برای همیشه از بین رفت. این تغییرات برای مردم فقیر و محروم مناطق دوردست کشور دستاورد مهمی به شمار می‌رود؛ زیرا آنان هر روز در این نقاط مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند و حتی به دلیل نپرداختن مبلغ بسیار اندک نیز با گلوله پاسخ داده می‌شدند.
در دوران رژیم جمهوری تلاش می‌شد جامعه درگیر تقسیم‌بندی‌های زبانی، سمتی و قومی نگه داشته شود تا حاکمان بتوانند از طریق ایجاد تفرقه بر مردم کنترول داشته باشند. اما پس از ۲۴ اسد، به جای این تقسیم‌بندی اجتماعی، یک محور مرکزی و متحد شکل گرفت، تلاش‌ها برای ایجاد تفرقه خنثی شد و سیاست اسلامی حاکمیت یافت. به این ترتیب، به جای حکومت‌های متعدد خودسرانه، ساختار قانونی، رضایت و آرامش مردم افغانستان را تضمین کرد.
امروز هر افغان می‌تواند از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب کشور، بدون هیچ هراسی سفر کند. امنیت شاهراه‌ها و جاده‌های اصلی و فرعی کشور تأمین است و این امر تأثیر مثبتی بر فعالیت‌های اجتماعی و اقتصادی مردم گذاشته است. تاجران، صاحبان کسب‌وکارهای کوچک و مردم عام اکنون با امنیت و آرامش کامل به فعالیت‌های خود ادامه می‌دهند.
گروه‌های مخالفی که در خارج از کشور و در مکان‌های امن مستقر هستند و می‌خواهند با تبلیغات آب را گل‌آلود کنند، بر واقعیت‌های موجود در کشور چشم پوشی می‌کنند. آنان گمان می‌کنند که مردم از گذشته آگاهی ندارند؛ اما افغان‌هایی که اکنون در متن واقعیت زندگی می‌کنند، تفاوت بزرگی میان ترس، اختطاف و جنایت‌های گذشته و آرامش امروز تجربه می‌کنند. از همین رو، مردم به شایعات، آوازه‌ها و تبلیغات اهمیت نمی‌دهند.
۲۴ اسد آغاز مصونیت مردم از ناامنی‌های تحمیلی، بی‌ثباتی‌ها و آشفتگی‌ها و آغاز یک محیط روانی مطمئن برای آنان است. افغان‌ها می‌دانند که امنیت سراسری چه ارزشی دارد و برای حفظ این اطمینان، نیاز به وحدت را احساس می‌کنند. جامعه دیگر با شعارهای احساسی چهره‌ها و گروه‌هایی همراهی نمی‌کند که می‌خواهند برای اهداف گروهی و شخصی خود، کشور را دوباره به دوران تاریک خودسری‌ها و ملیشه‌گری بازگردانند.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
