پاکستان در این اواخر بیش از همیشه خود را در دام ناامنی داخلی بند انداخته و پرده از چهرهٔ واقعی خویش برداشته است. با روند جنگِ متجاوزگرانه که پاکستان علیه افغانستان در پیش گرفته است، مشخص می‌سازد که اختیارات داخلی پاکستان در دست مسئولان و نظامیان خودش نیست، بلکه از بیرون سامان‌دهی می‌شود و نقش پاکستان بیشتر شبیه عسکری است که چاره‌ای جز اجرای اوامر ندارد؛ عسکری که نقش روبات را ایفا می‌کند و مهرهٔ سوخته است.
به‌طور مثال، پاکستان در یکی دو سال اخیر از ناامنی داخلی و ظهور و فعالیت‌های مسلحانه و هجومی گروه‌های مخالف داخلی در رنج به‌سر می‌برد و همواره تضادها و درگیری‌های مخالفان در ساحات و مناطق مختلف پاکستان جریان دارد و همیشه نیروهای نظامی پاکستان مقابلهٔ ضعیف از خود نشان داده‌اند.
در چنین دادوستد‌ها و جنجال‌های ادامه‌دار، برخی از مخالفان فراری جمهوریت دست در دست شکستهٔ پاکستان گذاشته و او را لقب صلح‌جو داده‌اند و گویا در این اوضاع، تنها پاکستان است که می‌تواند آنان را کمک کند و در پی تحقق اهداف خویش همراه‌شان شود.
در حقیقت، چنین افرادی نه وابسته به رنگ و صبغهٔ وطنی هستند و نه ریشه و اساس در خاک و سرزمین مشخصی دارند، بلکه هر یک فرزند منافع خویش است و به دنبال لقمه‌ای نان حرام در سرای دیگران می‌دود. این افراد خیره‌سر چنان چهره‌ای منفور و غیرمعتمد از خود در گذشته برجا گذاشته‌اند و در حال حاضر نیز به اجرای نیرنگ و فریب مشغول‌اند که نه می‌شود به سخنان‌شان وقعی نهاد و نه می‌توان ذره‌ای اطمینان داشت.
این مکر و فریب تا جایی پیش رفته است که حتی شماری از هم‌قطارانشان از آنان ابراز انزجار نموده و با کلمات تند و زننده بر خانهٔ اعتمادشان حمله کرده‌اند.
از آنان به‌عنوان تکرارکنندگان ویرانی‌های دهه‌های گذشته یاد می‌شود؛ کسانی که افغانستان را به ویرانهٔ تاریخ مبدل ساخته و خانه‌ها را به سوگ نشانده بودند. اکنون همین افراد با پیش‌کردن پاکستان به‌عنوان آورندهٔ صلح و آرامش در افغانستان، در حقیقت شکاف دیگری در بدنهٔ منسجم و استوار کنونی افغانستان می‌خواهند ایجاد کنند و بنیهٔ آن را سست و ضعیف نمایند.
اشکال چنین نمایش‌ها و برگزاری چنین گفتمان‌های مجازی و حضوری از دو طرف مشکل‌دار، مانند مخالفان فراری جمهوریت و پاکستان حیله‌گر در خصوص افغانستان، تکراری جز گذشتهٔ سوخته در پی ندارد و نتیجه‌ای جز تباهی افغانستان نخواهد داشت.
به همین منظور، چنین وحدت‌های گفتمانی و اجرای نقش‌های رسانه‌ای هدفی جز مطرح‌کردن خویش در رسانه و سرخ نگه‌داشتن صورت به زور سیلی نیست.
وقتی بی‌اعتمادی از داخل بیرون می‌شود و یکی از خودی‌ها مشکلات درونی را برملا می‌سازد، شکی نیست که تمام این دسیسه‌ها و حیله‌ها سرانجامی جز شومی و بدنامی برای خود همان افراد نخواهد داشت و بیش از هر زمان دیگر در برابر ملت غیور افغانستان منفورتر و بدنام‌تر می‌شوند.
ملت افغانستان با پیوند دادن وقایع و اتفاقات گذشته که همین مخالفان فراری باعث و بانی‌شان بودند، و وصل‌کردن یک سر آن به اکنون که همین افراد در آغوش پاکستان پناه برده و او را راه چاره و راه برون‌رفت می‌پندارند، به این نتیجهٔ حتمی می‌رسند که آنان از گذشته تا اکنون خیرخواه وطن نبوده‌اند و هدف‌شان جز تأمین خواسته‌های شخصی و شوم خویش و برآورده‌سازی اهداف کلان و پست کشورهای متخاصم نبوده است.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
