وضعیت کنونی بلوچستان تنها یک مسئله و کشمکش امنیتی نیست، بلکه نتیجه عمیق سیاست‌های ظالمانه پاکستان است که سال‌ها صدای یک ملت را زیر سایه زور، تبلیغ و تحریف نگه داشته است. مقاومت بلوچ‌ها را نباید به عنوان پدیده‌ای ناگهانی یا خارجی نگریست، بلکه این نتیجه طبیعی بی‌عدالتی سیاسی طولانی، محرومیت تاریخی و ظلم‌های بی‌شمار است. وقتی یک ملت از حقوق اساسی خود محروم بماند و سال‌ها تحت جبر زندگی کند، تنها گزینه برای رهایی‌اش مقاومت مسلحانه می‌شود.
رسانه‌های پاکستانی و برخی حلقات رسمی آن کشور تلاش می‌کنند این مقاومت را محصول «توطئه‌های خارجی» معرفی کنند. آنها به خصوص نام افغانستان را زیاد مطرح می‌کنند، اما این ادعاها پیوسته برای پنهان کردن ناکامی‌های داخلی به کار می‌روند. واقعیت‌های میدانی نشان می‌دهد که رهبری و مراکز اصلی تصمیم‌گیری بلوچ‌ها در خود بلوچستان فعال هستند. ربط دادن این جنگ و یک جنبش بزرگ مسلحانه به افغانستان نه سخنی عقلانی مبتنی بر شواهد است و نه با منطق واقعیت‌ها همخوانی دارد.
در حقیقت، مبارزه بلوچ‌ها برای حفاظت از سرزمین، هویت و ثروت‌های طبیعی خود است. این ثروت‌هایی است که طی سال‌ها بدون سهم مردم منطقه مورد بهره‌برداری قرار گرفته و در عوض تنها حضور نظامی، عملیات و فشار نصیب آنها شده است. این گونه سیاست نه تنها فضای اعتماد را از بین برده، بلکه شکاف گسترده‌ای میان دولت و ملت ایجاد کرده است که اکنون همه نتایج آن را مشاهده می‌کنند.
افغانستان، با وجود اینکه همواره تحت چنین اتهامات نادرستی قرار گرفته، در عمل ثابت کرده است که به اصل عدم مداخله در اختلافات داخلی کشورهای دیگر متعهد است. نه جنگ بلوچ‌ها از خاک افغانستان هدایت می‌شود و نه حکومت افغانستان از این روند حمایت کرده است. اتهام زدن به افغانستان یک واقعیت ثابت نیست، بلکه یک شعار سیاسی و تبلیغاتی است.
حضور رهبران بلوچ در بلوچستان نیز نشان می‌دهد که ادعاهای گذشته چقدر متناقض بوده‌اند!؟ کسانی که دیروز نام افغانستان را می‌بردند، امروز خودشان خبر از ظهور همان چهره‌ها در داخل پاکستان منتشر کرده‌اند. این تغییرات اعتبار روایت رسمی را زیر سوال می‌برد و این پرسش را مطرح می‌کند که چرا از سوی رژیم نظامی پاکستان حقیقت همواره قربانی تبلیغ می‌شود؟
تا زمانی که پاکستان مسئله بلوچستان را به جای زور و فشار از طریق درک سیاسی و تفاهم عادلانه حل نکند، این کشمکش هرگز با سیاست اتهام‌زنی حل نخواهد شد. راه‌حل اصلی بحران امنیتی پاکستان در پذیرش خواسته‌های مشروع مردم، ایجاد فضای اعتماد و اصلاح اشتباهات تاریخی است. بدون این، هر روایتی تنها تکرار یک راهبرد ناکام خواهد بود و بس!
