اخیراً نشر یک کلیپ صوتی از یاسین ضیاء توسط رسانهی صدایهندوکش، بار دیگر از ماهیت واقعی آن جبهات خیالی پرده برداشت که علیه افغانستان و حکومت افغانستان شعار میدادند. اینها برای بربادی کشور، دروازهی هر دشمنی را کوبیدند و حتی به سوی صهیونیستها دست دراز کردند، اما جز شرمساری برای خود، چیزی به دست نیاوردند. یاسین ضیاء در این کلیپ به صراحت میگوید که با پنج هزار دالر جبههداری نمیشود؛ از سخنان او چنین بر میآید که اختلافات میان این جبهات بر سر منابع مالی و قدرت، عمیقتر از پیش شده است. این یافتههای تازه نه تنها علت اصلی افزایش شمار این گروهها و انشعابهای درونیشان را نشان میدهد، بلکه از بیکفایتی آنها پس از بیتفاوتی قدرتهای منطقهای و جهانی نیز پرده برمیدارد.
رهبران این جبهات، مانند: یاسین ضیاء، احمد مسعود و دیگران، در موضوع جلب منابع مالی با مشکلات جدی روبهرو هستند. یاسین ضیاء در کلیپ خود با کنایه گفته است که با کمکهای دو و پنج هزار دالری، جبهه پیش نمیرود و این پولهای اندک را فردا یک جلالآبادی یا شمالیوال دیگر به جیب خود خواهد زد. این یک حقیقت پذیرفته شده است که وقتی یک گروه حامیان خود را از دست میدهد، میکوشد از طریق عملیاتهای محدود، کمپاینهای تبلیغاتی و حضور رسانهای، خود را فعال جلوه دهد تا تمویلکنندگان احتمالی را بفریبد.
اما ایران که همیشه اهمیت گروههای نیابتی را در ایجاد حلقهی منطقهای و مذهبی خود درک میکرد، این بار با نگاه به اصالت و ضعف اینها، موضوع را با الفاظ قاطع روشن کرد و واضح گفت که «ما از هیچ مقاومتی حمایت نمیکنیم». تاجیکستان نیز که پیش از این گاهی برای جانشینان احمدشاه مسعود در درهی پنجشیر صدای حمایت بلند میکرد، اکنون مانند گذشته تمایلی ندارد و به جای دوستی، از این گروهها فاصله گرفته است.
به همین ترتیب، پاکستان نیز تنها روی برخی گروهها هزینه میکند و به هر گروه امکانات نمیدهد؛ بلکه به بعضی از آنها توصیه میکند که به جای فعالیت مستقل، تحت نظر دیگران کار کنند. اخیراً آیاسآی پیشنهاد ۱۰۰ میلیون دالری عطا محمد نور را به تندی رد کرده و به او توصیه نموده که به دنبال دیگران برود؛ چرا که پاکستان از یک سو درگیر چالشهای داخلی خود است و از سوی دیگر، روی هر کسی سرمایهگذاری نمیکند. عامل اصلی پشتِ تمام این تغییرات، ضعفهای نظامی و سیاسی این جبهات است؛ آنها نه تنها توانایی ایجاد یک حرکت متحد و موفق را ندارند، بلکه برای جلب منابع مالی به راههای بسیار سخیف و ارزان متوسل میشوند که اعتبارشان را نزد دیگران نیز از بین برده است.
موضوع بدخشان در حقیقت چیزی در حد یک مزاحمت کوچک بود، اما آنها تلاش زیادی کردند تا آن را بزرگ جلوه دهند. آنها از همین چند تلاش کوچک و ناکام چنان غوغای بزرگی برپا کردند تا برای جبهات ضعیف و خالی از منابع مالیشان، استخدامکنندگان و تمویلکنندگان جدیدی پیدا کنند. تحلیلگران امور، این تلاشهای آنها را عمدتاً در سطح تبلیغات و شایعهپراکنی دانسته و این اقدامات را «تلاشهای ساختگی» نامیدند.
از همین رو، ملت افغانستان و منطقه باید از این جبهات خیالی عبرت بگیرند و آگاه باشند که ثبات و امنیت هر کشور نه از طریق بازیهای نیابتی بیگانه، بلکه از طریق همکاریهای مستقل، ملی، داخلی و منطقهای تضمین میشود. اینکه برخی کشورها به این نتیجه رسیدهاند که این گروهها دیگر به درد کار نمیخورند، خود بزرگترین و آشکارترین نشانه شکست این جبهات است؛ زیرا برای آنها نه مشروعیت و حمایت مردمی، بلکه حمایت خارجی اهمیت دارد.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
