پاکستان همواره افغانستان را به ناامنی متهم کرده و ادعا می‌کند که گویا اعضای گروه‌های مسلح غیرمسئول در افغانستان حضور دارند؛ با وجود این اتهامات بی‌اساس، برعکس، خودش به آن دسته از چهره‌های مفسد و اعضای پیشین جمهوریت سرنگون‌شده جای داده است که افغان‌ها خاطرهٔ خوبی از آن‌ها ندارند.
در مورد حضور و فعالیت‌های برخی افراد جمهوریت سرنگون‌شده تحت حاکمیت رژیم نظامی در خیبر پختونخوا و بلوچستان، اطلاعات مستند زیادی به نشر رسیده است، تا جایی که مردم محلی از دست آن‌ها به ستوه آمده‌اند، در آنجا برای باشندگان منطقه مشکل ایجاد کرده و با آن‌ها برخورد بدی می‌کنند. این نیز جای پرسش دارد که چرا رژیم نظامی به شکایات مردم مقیم در قلمرو خود توجه جدی نمی‌کند؟
چرا پاکستان به شماری از افراد جمهوریت سرنگون‌شده جای و امتیازات می‌دهد، اما از سوی دیگر افغانستان را به ناامنی متهم می‌سازد؟ رژیم نظامی که هر بار به بهانهٔ حضور افراد مسلح غیرمسئول در هر گوشه و کناری از افغانستان ادعا نموده و دست به بمباران‌های بی‌جا زده است، در آنجا هر بار تنها تأسیسات ملکی و غیرنظامیان قربانی شده‌اند. جامعهٔ جهانی و همه طرف‌ها باید در این زمینه تحقیقات مستقل انجام دهند، نه اینکه بر اساس اتهامات و تبلیغات رژیم نظامی در قبال افغانستان موضع بگیرند یا سکوت اختیار کنند.
در مناطق چون نوشکی، کچلاک، پشین، سرانان، مسلم‌باغ، قلعه سیف‌الله و کاریز قمرالدین نیز گزارش‌هایی در مورد حضور و فعالیت‌های افراد شریر به نشر رسیده است و سپس تلاش‌های بی‌ثبات‌سازی در بدخشان و نورستان به وسیلهٔ همین افراد، خود سند محکمی است.
اما پاکستان که در تأمین امنیت خود با مشکلات روبه‌رو است، باید دلایل اصلی این مشکلات را در سیاست داخلی و راهبردهای امنیتی خود جست‌وجو کند. انداختن بار هر مشکلی به دوش کشور همسایه راه حل مشکلات نیست. مقام‌های رژیم نظامی فکر می‌کنند که همهٔ کشورها رویکردی مشابه آن‌ها دارند؛ اما چنین نیست!
افغانستان خواهان روابط نیک و احترام متقابل با جهانیان است. در مورد وضعیت کنونی افغانستان، به‌جای تبلیغات باید به واقعیت‌های میدانی توجه شود. اگر کسی دست ناامنی به سوی افغانستان دراز می‌کند، باید نخست در خانهٔ خود ببیند که چه اندازه توطئه‌هایی را برای ناامن ساختن افغانستان و منطقه به کار بسته است؟
اگر خانهٔ کسی با مشکلاتی روبه‌رو باشد، نخست باید برای اصلاح خانهٔ خود تلاش کند. عدم تحمل پیشرفت همسایه نمی‌تواند مشکلات کشور خود انسان را حل کند. پیشرفت یک کشور نباید دشمنی با کشور دیگر تلقی شود، بلکه کشورهای منطقه باید برای احترام متقابل، همجواری نیک و روابط صلح‌آمیز تلاش کنند.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
