امارت اسلامی افغانستان پس از بهدستگیری حاکمیت سیاسی کشور از نیروهای اشغالگر و ساختارهای وابسته به آنان، با رویکرد بیداری سیاسی و اتخاذ سیاست خارجی متوازن، توانست در مدت کوتاهی، علیرغم تلاشها برای منزویسازی افغانستان، مناسبات خود را با کشورهای منطقه و فرامنطقه برقرار سازد و جایگاه سیاسیاش را بهعنوان کشوری مستقل و برخوردار از ثبات، دوباره در سطح بینالمللی تثبیت کند.
در چارچوب همین رویکرد، روابط افغانستان با جمهوری هند وارد مرحلهٔ تازهای از همکاریهای دیپلوماتیک شده است. در روزهای اخیر، وزارت خارجهٔ هند آمادگی خود را برای واگذاری سفارت افغانستان به نمایندگی رسمی حکومت کنونی افغانستان اعلام کرده و در پی آن، «نوراحمد نور» بهعنوان نمایندهٔ رسمی حکومت افغانستان به دهلینو اعزام شده است.
در مقابل، برخی جریانهای سیاسی مخالف حکومت کنونی افغانستان از گسترش این روابط ابراز نگرانی کرده و آن را مورد انتقاد قرار دادهاند. در میان منتقدان، فوزیه کوفی از چهرههای بدنام جمهوریت نیز قرار دارد.
او با انتقاد از دهلینو گفته است: «مشروعیتبخشی به طالبان، دموکراسی و حقوق بشر را در افغانستان تضعیف میکند.» وی همچنان اظهار داشته است که «دیپلماسی بدون پاسخگویی، سرکوب را تقویت میکند.»
کوفی در حالی از کشور هند انتقاد میکند که دهلینو بهعنوان یک کشور آگاه در روابط دیپلوماتیک جهان شناخته میشود و واقعیتهای بینالمللی را بهتر از هر دستنشانده و خودفروختهای درک میکند.
با این حال، دهلینو بهعنوان یکی از بازیگران آگاه در عرصهٔ سیاست جهانی، با درنظرگرفتن واقعیتهای موجود در افغانستان و منطقه، تصمیم به پیگیری روابط دیپلوماتیک عملی و مبتنی بر واقعیتها گرفته است. از دیدگاه هند، حکومتی که امروز در کابل مستقر است، ساختار واقعی قدرت و حاکمیت را در این کشور نمایندگی میکند و هرگونه تعامل مسئولانه با افغانستان، ناگزیر از درنظرگرفتن این واقعیت سیاسی است.
هند با آگاهی از تفاوتهای نظامهای سیاسی و ارزشهای حاکم بر جوامع، میداند که ساختار حقوقی و فرهنگی افغانستان بر مبنای قرائت اسلامی از حکومت و قانون است؛ قرائتی که در چارچوب آن، حقوق تمام اقشار، اقلیتها و اقوام، در روشنی نظام اسلامی رعایت میشود، نه بر اساس الگوهای دموکراسی غربی. بر همین اساس، دهلینو بهجای انکار این واقعیتها، مسیر تعامل و گفتوگو را برگزیده است.
روابط کشورها با افغانستان نشان میدهد که بسیاری از آنها به این درک رسیدهاند که طرف واقعی گفتوگو و نمایندهٔ عملی ملت افغانستان، حکومت کنونی این کشور است. همچنان بهخوبی درک کردهاند که کسانی که با برقراری روابط دیپلوماتیک با حکومت فعلی مخالفت میکنند، بیشتر بهعنوان بازیگران وابسته به محافل و سازمانهای استخباراتی قدرتهای جهانی شناخته میشوند تا نمایندگان واقعی مردم افغانستان. بر همین اساس، کشورها روند روابط سیاسی و اقتصادی خود را با افغانستان افزایش داده و روزبهروز این تعاملات گستردهتر میشود.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
