فعالیتهای گروههای به اصطلاح مخالف حکومت افغانستان در آسیا و اروپا، به دلیل ماهیت استخباراتیای که به خود گرفتهاند، گاهگاهی مورد توجه قرار میگیرند. این مخالفان در کشورهای اروپایی، ایران، پاکستان و شماری دیگر از کشورهای آسیایی، با حمایت سازمانهای استخباراتی خارجی، نشستها، گردهماییها و تحرکات سیاسی برگزار کردهاند. این نشستها که ظاهراً با عنوان ایجاد تغییر، هماهنگی و یافتن راههای نو برای آینده برگزار میشوند، در عمل عناوین آن در حد ادعاها و شعارها باقی ماندهاند؛ زیرا اهداف این گروهها متغیر است.
با وجود آنکه برخی کشورهای منطقه، به ویژه رژیم نظامی پاکستان، اکنون وارد میدان حمایت از این گروههای نیابتی شده و در تلاش است تا از آنان برای اهداف شوم خود و بیثباتسازی منطقه استفاده کنند، اما تا هنوز به هیچ نتیجهای دست نیافتهاند. سوال اساسی این است که چرا با وجود این همه تلاشها و نشستهای گروههای مخالف، هنوز نتوانستهاند به اهداف خود نزدیک شوند و اقدام عملی انجام دهند؟
با به قدرت رسیدن حکومت جدید افغانستان، شماری از چهرههای نظامی و سیاسی پیشین که دستانشان به خون افغانهای مظلوم آلوده است، همراه با نیروهای اشغالگر خارجی به بیرون از کشور فرار کردند. همین چهرهها اکنون خود را مخالفان حکومت افغانستان مینامند و در قالب نامها و چارچوبهای گوناگون، به صورت گروههای پراکنده ظاهر شدهاند. این گروهها از همان آغاز تلاش کردند حمایت منطقهای و بینالمللی را بهدست آورند و در این راستا فعالیتهای گسترده سیاسی و دیپلماتیک انجام دادند. در پنج سال گذشته، در کشورهای مختلف اروپا، نشستها، کنفرانسها و دیدارهای سیاسی با سازمانهای استخباراتی بینالمللی برگزار کردهاند تا استخبارات غربی و جهانی را ترغیب کنند که بار دیگر بر افغانستان حمله نظامی انجام دهند و آنان را دوباره برای غارت، بربریت، وحشت و ظلم به قدرت برسانند.
هدف این گروهها این بود که در نشستهای بینالمللی، چهرهای از حکومت افغانستان ارائه کنند که در ذهن خودشان تحریف شده است، تا از این طریق تفکر فروافتاده و خواستهای نادرست خود را با زور سلاح بیگانه بر مردم افغانستان تحمیل نمایند. اما قدرتهای بزرگ جهانی به این شعارهای بیاساس و پوچ آنان باور نکردهاند، زیرا واقعیتها برای جامعه جهانی و همه کشورها روشن است. حکومت کنونی از حمایت گسترده مردم افغانستان برخوردار است، امنیت سراسری را تأمین کرده و به عنوان یک واقعیت، حکومت میکند. حکومت گامهای عملی در مسیر پیشرفت و ثبات برداشته است. در مقابل، گروههای مخالف با تکیه بر نشستهای شعاری و روابط خارجی، تنها تلاش میکنند تبلیغات بیاساس علیه حکومت افغانستان انجام دهند و واقعیتها را وارونه جلوه دهند.
از سوی دیگر، در این اواخر، برخی سازمانهای استخباراتی، خصوصاً آیاسآی، با گروههای مخالف و حلقات نیابتی در تماس شده و برای دادن اجندا، نشستهایی را برای آنان سازماندهی کردهاند. بر اساس گزارشها، در این نشستها بیشتر بر مسائل تبلیغاتی تمرکز میشود که تا کنون هیچ نتیجه عملی در پی نداشته است. آخرین نشست در لندن در حالی برگزار میشود که پاکستان خاک افغانستان را بمباردمان میکند و کودکان و زنان را به شهادت میرساند. در چنین وقت حساس، نشست با آیاسآی بهدمعنای تأیید و تمجید این بمباردمانها است.
مردم افغانستان دشمنان ازلی و دیرینه کشور را به خوبی شناختهاند؛ کسانی که تعصب، غارت، خشونت و غلامی بیگانگان، نخستین و آخرین انتخابشان است. مردم باید بیش از پیش آگاه باشند که همین دشمنان هنوز هم تلاش میکنند امنیت و ثبات موجود در افغانستان را متضرر کنند، اما هرگز به این اهداف شوم دست نخواهند یافت، زیرا آنان اعتبار خود را نزد جامعه جهانی و مردم از دست دادهاند.
مخالفان حکومت افغانستان در برنامههای خود ناکام ماندهاند، زیرا هنوز نتوانستهاند زیر یک چتر سیاسی واحد گردهم آیند. در حال حاضر، هر گروه اجندا، موضع، دیدگاه و سیاست جداگانهای دارد و همین پراکندگی سبب شده است که جهان جرأت اعتماد بر آنان را نمیکنند. فعالیتهای آنان بر محور جلب حمایت کشورهای غربی و منطقهای میچرخد، اما شواهد نشان میدهد که جهان دیگر از این گروهها حمایت نمیکند.
برخی از مخالفان حکومت افغانستان که خود را پیشگامان مخالفت میدانند، در عین حال دروازههای سازمان استخباراتیای (آیاسآی) را میکوبند که همواره با افغانستان دشمنی کرده، از دها سال در این کشور آتش جنگ را شعلهور ساخته و سیاست آن بر ریختن خون انسانهای بیگناه و نفاق استوار بوده است. این سازمان همواره جنگها را به خواست غرب در برابر مسلمانان کرایه کرده و نزدیکی با آن، ادعای استقلال فکری و ارادی این گروههای مخالف را نیز به چالش کشیده است. این، تناقضی آشکار در رفتار و ادعاهای مخالفان است؛ از یکسو شعار آینده بهتر برای افغانستان را سر میدهند و از سوی دیگر، به حمایت کشوری (پاکستان) تکیه میکنند که خود به عنوان ریشه مشکل شناخته میشود.
گروههای مخالف که هنوز هم از جنگ و تقابل سخن میگویند، باید بدانند که مردم افغانستان از جنگ خسته شدهاند. پس از چندین دهه ناامنی، بیثباتی و قربانیها، اولویت مردم افغانستان دیگر جنگ نیست، بلکه صلح، ثبات و امنیت است. گروههایی که هنوز سیاست را از زاویه جنگ میبینند، در واقع از خواستهای واقعی مردم فاصله گرفتهاند، زیرا مردم افغانستان دیگر جنگ نمیخواهند، بلکه آرزوی زندگی آرام، باعزت و باثبات دارند.
در پنج سال گذشته، تلاشها، نشستها و روابط گروههای مخالف حکومت افغانستان نشان میدهد که آنان تنها شیفته قدرت جعلی هستند و امید دارند در خدمت بیگانگان قرار گیرند، اهداف شوم استخبارات خارجی را عملی سازند و خون مردم افغانستان را بریزند. با این حال دیده میشود این نشستها عملاً در حد شعار باقی مانده. نبود رهبری واحد، اختلافات داخلی، نداشتن حمایت مردمی و تکیه افراطی بر طرفهای خارجی، از عوامل اساسی ناکامی مخالفان به شمار میرود که آنان را به ناکامی مواجه ساخته. روابط استخباراتی با پاکستان، آنان را بیش از پیش در منطقه به سوی انزوا سوق خواهد داد.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
