پنج سال در زندگی یک ملت زمان کمی نیست. پنج سال قبل که نظام جدید در کشور به قدرت رسید، برخی از سیاسیون پیشین به نام مقاومت، شورشی را آغاز کردند؛ شورشی که انگیزه‌اش قدرت، پول و در مجموع خواسته‌های شخصی بود. اما امروز که به سمت پایان پنجمین بهار در کشور روان هستیم، در میدان عملی هیچ اثری از این شعارها دیده نشد. در حقیقت، آن درختی که با شعارها و وعده‌های خیالی آبیاری می‌شد، در اولین خزان واقعیت‌ها فرو ریخت و اکنون هواخواهانش تنها در دنیای اینترنت و جلسات آنلاین، تلاش‌های ناکام برای اثبات حضور خود می‌کنند.
اثبات زنده‌ی این حقیقت در بریتانیا، در یکی از تالارهای دانشگاه آکسفورد دیده شد. در آنجا کنفرانسی برگزار شده بود که میثم نظری، مسئول روابط خارجی گروه به اصطلاح مقاومت، در آن حضور داشت و رهبرشان، احمد مسعود، از کشوری دوردست به صورت آنلاین برایشان سخنرانی می‌کرد. مسعود در سخنان خود باز هم همان اتهامات قدیمی، تکراری و به دور از واقعیت‌ها را مطرح کرد که گویا در کشور عدالت وجود ندارد؛ اما این اتهامات او نه از خاک افغانستان و نه از دل مردم، بلکه اظهارات یک مبلغ ناآگاه از هزاران کیلومتر دورتر از افغانستان بود.
عجیب‌ترین و قابل تأمل‌ترین نکته این است که فعالان این گروه این جلسه‌ی تبلیغاتی عادی را چنان بزرگ جلوه دادند که گویی در افغانستان ولایت یا ولسوالی بزرگی را تصرف کرده‌اند. میثم نظری از این نشست ستایش کرد و ربات‌های تبلیغاتی‌شان چنان شور و غوغا به پا کردند که گویی تحولی جهانی رخ داده است. ساختن چنین نمایشگاهی از پیروزی از یک سخنرانی آنلاین و یک نشست عادی دانشگاه، خود ثابت می‌کند که دست آن‌ها در میدان عمل و واقعی کاملاً خالی است و برای پنهان کردن شکست خود و ادامه‌ی مبارزه‌ی خیالی، جز اخطارهای آنلاین و شکایت‌ها هیچ ابزار مادی دیگری ندارند.
وقتی انسان نظرات و تبصره‌های افغان‌های عادی را در مورد همین اظهارات می‌خواند، بیداری مردم برایش آشکار می‌شود. مردم هوشیار و خسته از جنگ کشور در تبصره‌های خود گفته‌اند که: «به همین چیزها خوش باشید، اینها شرم‌آور است؛ پنج بهار گذشت، اما شما به مردم واقعیت را نمی‌گویید.» مردم اکنون دریافته‌اند که سرنوشت کشور در پس جلسات آنلاین در لندن، پاریس و واشنگتن تغییر نمی‌کند. انتقاد مردم از گروه مقاومت نشان می‌دهد که مردم دیگر با کلمات دیجیتالی شعارها و جلسات آنلاین فریب نمی‌خورند و حساب همه چیز را می‌خواهند.
اصل قضیه این است که در پشت این کنفرانس‌های آنلاین و جلسات دیجیتالی هیچ قدرت دیگری وجود ندارد، این تنها تلاشی برای مشغول نگه داشتن اذهان عمومی و تضمین بقای سیاسی چند نفر در خارج است. هنگامی که یک جریان در داخل حمایت مردم و حضور نظامی و سیاسی واقعی در میدان را از دست بدهد، مجبور است که تالارهای آکسفورد را به عنوان سنگر و شعارهای تبلیغاتی را به عنوان اسلحه به کار گیرد تا طرفداران باقی‌مانده‌ی خود را با امیدهای پوشالی زنده نگه دارد.
این حرکات نمایشی از محکومیت، سمینارها و جلسات آنلاین نمی‌تواند هیچ‌گونه تأثیر منفی بر وضعیت کنونی افغانستان، امنیت سرتاسری، ثبات و پیشرفت نظام در کشور داشته باشد. مردم افغانستان امروز به جای جنگ و شعار، به آبادانی و آرامش وطن متعهد هستند. درخت خیالی مقاومت دیگر به طور کامل فرو ریخته است و ثابت شده که واقعیت‌های افغانستان در فضای دیجیتالی نه، بلکه در داخل کشور با کار، ثبات و وحدت ملی شکل می‌گیرد.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
