تصمیم ایالات متحده برای بستن قونسلگری خود در پشاور تنها یک اقدام اداری یا صرفه‌جویی مالی نیست؛ بلکه پیامی سیاسی، قوی و معنادار در پیوند با وخامت جدی وضعیت امنیتی پاکستان در منطقه به شمار می‌رود. این تصمیم بازتاب‌دهنده بی‌اعتمادی عمیق در بین حلقات دیپلماتیک کشورهای غربی نسبت به فضای ناامن پاکستان است. هنگامی که چنین قدرت بزرگی امنیت شهر استراتیژیک مانند پشاور را برای دیپلومات‌های خود مصون نمی‌داند، در حالی‌که در همان کشور از نفوذ سیاسی و حضور نظامی نیز برخوردار است، این وضعیت به گونهٔ اتوماتیک به معنی بی‌ثباتی گسترده در سراسر پاکستان می‌باشد.
پیوندهای سیاسی این تصمیم تا اندازهٔ زیادی به فاصله میان سیاست خارجی و امنیت داخلی پاکستان باز می‌گردد. حکومت پاکستان همواره تلاش کرده است تا خود را در برابر جهان، به ویژه در برابر ایالات متحده و کشورهای غربی، به عنوان یک رژیم مسئول معرفی کند؛ اما نبود مصونیت برای قونسلگری‌ها در این کشور، این ادعا را زیر سؤال برده است. اقدام ایالات متحده در واقع مُهر بی‌اعتمادی بر ادعاهای پاکستان است و نشان می‌دهد که رژیم نظامی دیگر توانایی تأمین امنیت شهروندان و دیپلومات‌های خارجی را ندارد.
در همین حال، پیشروی‌های اخیر طالبان پاکستانی و نزدیک شدن آنان تا چند کیلومتری شهر پشاور، بزرگ‌ترین نمونهٔ ناکامی استراتيژی نظامی پاکستان به شمار می‌رود. در چنین شرایط اردوی پاکستان برای پنهان ساختن کاستی‌های داخلی خود، به سلسله اتهامات بی‌اساس علیه افغانستان و انجام حملات نامشروع روی آورده است، طالبان در خودِ پشاور به سرکها بیرون شدهاند. این تناقض، خط بطلانی بر تمام تبلیغات حلقهٔ خاص و بدنام در اردوی پاکستان کشید و جنازهٔ عزت آنان در برابر مردم و جامعهٔ جهانی برداشت.
در داخل پاکستان نیز انتقادات از این حلقهٔ خاص اردو افزایش یافته است؛ این‌که چگونه با استفاده از بهانهٔ تحریک طالبان پاکستان در برابر یک کشور همسایه می‌کوشد ناکامی‌های خود را پنهان سازد، در حالی‌که در واقع مراکز اصلی این گروه در آن سوی خط دیورند (در داخل پاکستان) و در نزدیکی مراکز نظامی در حال فعالیت می‌باشد. این‌که گروه‌های مسلح مخالف اردو بتوانند در نزدیکی شهری بزرگ و تاریخی چون پشاور تا این اندازه آزادانه رفت‌وآمد داشته باشند، به این معنی که نهادهای امنیتی پاکستان در مهار این گروه‌ها در داخل کشور ناکام میباشند.
این وضعیت در سطح بین‌المللی رژیم پاکستان را به عنوان یک رژیم نظامی معرفی می‌کند که نه تنها برای همسایگان خود تهدید به شمار می‌رود، بلکه توانایی مدیریت بحران‌های داخلی خویش را نیز ندارد. هنگامی که یک رژیم نتواند شهرهای خود را از خطر سقوط به دست گروه‌های مسلح نجات دهد، به گونهٔ طبیعی برای سرمایه‌گذاری، دیپلوماسی و روابط بین‌المللی به عنوان کشوری غیرقابل اعتماد شناخته می‌شود. قدرت‌های بزرگ جهان اکنون به پاکستان به چشم کشوری می‌نگرند که کنترول اوضاع و بحران‌های داخلی خویش را از دست داده است.
بسته شدن قونسلگری ایالات متحده هشداری جدی برای آیندهٔ پاکستان به شمار می‌رود. اگر پاکستان به جای ادامهٔ بازی‌های سیاسی علیه افغانستان، به آبادانی خانهٔ خود و اتخاذ گامهای عملی برای تأمین امنیت داخلی روی نیاورد، احتمال انزوای بیشتر مناطقی چون پشاور و افزایش بی‌اعتمادی جهانی نسبت به این کشور وجود دارد. اکنون برای پاکستان دوران تبلیغات دروغین و روایت‌های ساختگی به پایان رسیده است و در واقع، برای بقای این کشور، تغییرات بنیادی در سیاست‌های نظامی، یک ضرورت جدی می‌باشد.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
