نویسنده: محمد عمر یفتلی
بغاوت گران همانند یاغی هایی گشته اند که حتی میدان مبارزه را گم کرده و خود را به مسیر بی حیایی و بی آبرو ساخت قرار داده اند.در مبارزه ای دست و پا می زنند که هر دو سر آن باخت است، ابتدای آن باخت و انتهای آن نیز باخت است.باید به خوبی به این قضیه پی برده باشند، که مردم و همه آحاد جامعه افغانستان آنان را به هیچ وجهی برای این سرزمین به عنوان حاکم و رهبر هرگز نخواهند پذیرفت.و اگر به این روند زندگی خود ادامه دهند و با برنامه های استخباراتی منطقه ای خود به پیش بروند، اندکی جایگاهی که در حقوق شهروندی نزد مردم دارند، آن هم از بین خواهد رفت و دیگر به مثابه یک شهروند شریف این جامعه نیز شناخته نخواهند شد.در حقیقت خود را در میدانی قرار داده اند که با رویکار آمدن هر تغییری در جامعه و کشورهای پذیرای آنها، رویکر و تعامل آنها نیز تغییر نموده و از تَنه خود افرادی را نیز بر اساس نیاز قراردادی خود، جدا خواهند نمود و در این قضیه از هیچ اصل و اساس اخلاقی و تعهدی پیروی نمی کنند.خود را در مبارزه ای قرار داده اند که از ابتدا شکست آن هویدا و اظهر من الشمس بود؛ مبارزه ای که به هیچ صورت برای میهن عزیز مان افغانستان مفید نبوده و هرگز مردم این جامعه نیز خواستار آن نبوده اند.کارزاری که به راه انداخته اند و هرزگاهی در رسانه ها حرفی بیان می دارند و گاهی نیز عاروق روشنفکری می زنند، همه برای مردم مشخص و هویدا گشته است، و مردم به خوبی درک نموده اند که اینان در حقیقت و به واقعیت مبارزه تصوری که در ذهن دارند را نیز باخته اند و شکست مبارزه تصوری خود را نیز خورده اند.
