ابوعثمان غزنوی بزرگان در گذشته ها می گفتند که به دست آوردن رتبۀ نظامی «جنرالی» کار هر کس و ناکس نیست یا به اصطلاح عام که گفته اند: «کار هر بز نیست خرمن کوفتن/گاو نر می خواهد و مرد کهن»، بلکه سال ها تجربۀ عملی و کارکشته گی در عرصۀ نظامی نیاز است، تا فردی به رتبۀ جنرالی برسد. ولی در جمهوریت اشرف غنی و کرزی، ما دیدیم که به افرادی این رتبۀ عالی نظامی اعطا گردید که نه تنها از تجربۀ نظامی برخوردار نبودند، بلکه در تمام عمر خود حتا یک ساعت هم در میدان نبرد و رزم حضور نیافته و برعکس سرگرم عیاشی و خوشگذرانی خود در دوبی، دوشنبه و استانبول بودند و بعضی اوقات از همان ویلاهای تفریحی خود در خارج، به مادونان خود در هلمند و قندهار و غزنی قوماندۀ جنگ صادر می کردند. یکی از این جنرالان پرحاشیه و مصنوعی که به برکت فساد گستردۀ امریکایی در افغانستان به کمال شگفتی در سن 35 سالگی به رتبۀ جنرالی رسید، سمیع سادات است. سادات در روزهای سرنگونی جمهوریت، قوماندانی نیروهای عملیات های ویژۀ ادارۀ کابل را به عهده داشت. او یکی از جنرالان مورد اعتماد امریکا محسوب می شد؛ کسی که با تبلیغات گستردۀ رسانه یی و به لطف فضای مجازی به سرعت، مشهور ساخته شد. سادات در روزهای اخیر حضور امریکایی ها در افغانستان و فروپاشی نظام پوشالی جمهوریت، در حالی که بیشترین حمایت نظامی و لوژستیکی نیروهای اشغالگر را با او بود و در حدود 30 هزار سرباز فعال و مجهز با تمام تجهیزات و امکانات نظامی را زیر قومانده خود داشت، با نیروهای امارت اسلامی افغانستان در مرکز ولایت هلمند شهر لشکرگاه درگیر شد. جنگ لشکرگاه که چندین هفته طول کشید و به کوچه و پس کوچه های این شهر کشانده شد، ولی با تمام وحشت و دهشتی که از سوی این جنرال بی رحم علیه مردم شهر لشکرگاه و هلمند صورت گرفت، این جنگ سرنوشت ساز به شکست سادات انجامید و شهر لشکرگاه به دست نیروهای امارت اسلامی فتح شد. سادات بار دوم در شهر قندهار نیز خود را با نیروهای امارت اسلامی درگیر ساخت که بعد از مقاومت محدود از طریق میدان هوایی قندهار به کابل فرار کرد و در کابل از سوی غنی مسوولیت تامین این شهر بزرگ به این جنرال شکست خورده در تمام جبهه های نبرد سپرده شد. ولی اندکی نگذشت که کابل نیز توسط نیروهای امارت اسلامی فتح شد. سادات، پس از شکست شرمآور و فضیحت بار امریکا و دار و دستۀ ناکارآمد آن در افغانستان، همانند بسیاری دیگر از عوامل سیا به امریکا گریخت. با این تفاوت عمده از سایر مهره های فراری که پس از فرار نیز هرگز دست از تبلیغات و تهدیدات واهی برنداشت و سعی کرد، با تهدید و تعیین ضرب الاجلها و هشدارهای مکرر به امارت اسلامی، حضور خود را در کانون توجه افکار عمومی نگه دارد و از همان راه دور یعنی ویرجینای امریکا دست به ایجاد سازمانی پوشالی به نام «جبهۀ متحد افغانستان» زد، تا آدرسی تازه و «رسمی» برای انتشار پروپاگندای پوپولیستی اش به وجود آورده باشد. سادات با این تشکیل نوبنیاد شاید فکر کرده باشد که هم مانند سایر فراری ها امثال سرور دانش و حنیف اتمر و دیگران یک نشانی سیاسی برای حفظ حضور خود و چند شریک دیگرش در صحنۀ سیاست افغانستان داشته باشد، اما از این بی خبر اند که آنان از سوی جامعۀ افغانی استفراغ شده و دیگر هیچگاه مورد اعتماد مردم و جامعه قرار نخواهند گرفت. چنانکه جبهه او که تقریبا دو سال از تاسیس آن می گذرد، در عمل هیچ دستاوردی ملموس و غیرملموسی در عرصۀ سیاسی، دیپلوماتیک و نظامی ندارد و صرف با حضور در دنیای مجازی فیسبوک و تویتر سرگرم هذیان گویی است و بس. یکی از یاوه سرایی های اخیر سادات، با تمسک تلویحی به دامان خوارج داعشی، فضاسازی به این گروه طرد شده از جامعۀ افغانی است. چنانکه او روز گذشته گزارشی واهی در مورد تهدیدات گروه خوارج نشر کرد که گویا این گروه در حال حاضر، 9 هزار نیرو در افغانستان دارد و ظرفیت حمله به تمام مناطق کشور را دارد. در گزارش آمده داعش خراسان در حال حاضر ۹ هزار سرباز در افغانستان دارد و با این نیرو، ظرفیت حمله به «سراسر منطقه» را پیدا کرده است. باید گفت، سمیع سادات که خود چندین مورد شکست و ناکامی در برابر نیروهای امارت اسلامی در کارنامۀ خود دارد، به این نتیجه رسیده است، زمانی که با کمک ها و حمایت های گستردۀ سیاسی، نظامی و مالی غرب و ناتو و امریکا نتوانست در برابر امارت اسلامی از خود دارای کارنامه ای باشد، در شرایط فعلی به هیچ صورت نخواهد توانست که مامول باداران خود را برآورده سازد؛ بنابراین به نظر او، چیزی که در شرایط فعلی می تواند التیام بخش درد و رنج شکست و ناکامی او باشد و مایۀ تسکین و توازن روحی و روانی او گردد، راه اندازی تبلیغات واهی برای یک گروه تکفیری است که هیچگونه کارآمدی و دستاورد ملموسی در افغانستان ندارد. گروهی که با وجود داشتن حمایت های گوناگون دستگاه های استخباراتی برخی کشورهای منطقه و فرامنطقه حتا نتوانسته به اندازۀ یک پا در افغانستان حضور داشته باشد.
