مردم افغانستان در مدت‌زمان جمهوریت بیست‌ساله، انواع دردها و مصیبت‌های فراوانی را از آدرس جنگ‌سالاران و دیگر چهره‌های بدنام دخیل در دستگاه حکومتی فاسد وقت متقبل شدند و در تمام این مدت حتی یک روز خوش را نیز در سایهٔ حکومت‌شان تجربه نکردند.
سرانجام رژیم جمهوریت فروپاشید و در نتیجه، خائنان وطن نیز پا به فرار گذاشته و هر کدام در صدد یافتن باداری جدید آواره شدند. با این‌که انتظار می‌رفت فرار این چهره‌های بدنام از افغانستان، پایان مصیبت‌های آنان بر مردم رنج‌دیدهٔ افغانستان باشد، اما هنوز هم تعداد زیادی از این افراد شب و روز تمام هم‌وغم‌شان ضرر رساندن به این ملت است.
افرادی نظیر امرالله صالح، شخصی که از کارنامه‌ای ننگین در زمان جمهوریت برخوردار است؛ صالح نه اکنون، بلکه از همان روزهای پس از فروپاشی جمهوریت، همواره سعی نموده است تا به طریقی بر مردم افغانستان فشار وارد کند، افکار عمومی را مغشوش سازد و با دامن‌زدن به جنگ روانی، تحریم، بحران و بی‌ثباتی، انتقام شکست سیاسی خود را از یک ملت بگیرد.
یکی از همین ترفندهای صالح برای تحت فشار قرار دادن مردم افغانستان، تلاش ناکام وی در راستای مسدودسازی کمک‌های بشردوستانهٔ آمریکاست؛ همان کمک‌هایی که در زمان جمهوریت نیز می‌آمد، اما با یک تفاوت: در آن زمان، فی‌صدی بالای آن به جیب افرادی مانند صالح و هم‌کیشانش می‌رفت، اما اکنون گوشه‌ای از زخم مردم را دوا می‌کند؛ زخم قدیمی‌ای که مسبب آن نیز خود آمریکا و اجیرانش در طی بیست سال اشغال بودند.
در پشت این تلاش ناکام، شبکه‌ای مشخص از چهره‌های سیاسی و حامیان خارجی آنان قرار دارد که هدایت کمپین توقف کمک‌های بشردوستانه به افغانستان را به‌عهده گرفته‌اند. در رأس این شبکه، بار دیگر نام امرالله صالح دیده می‌شود؛ فردی که در هفته‌های اخیر بارها کوشیده است با تحریف ماهیت کمک‌های بشردوستانهٔ آمریکا و دادن نام‌ها و رنگ‌های جعلی به آن، ذهنیت نهادهای تصمیم‌گیر و افکار عمومی را مغشوش سازد.
صالح با استفاده از همین فضاسازی‌ها تلاش دارد چنین وانمود کند که این کمک‌ها نه برای مردم، بلکه ابزاری سیاسی است و در نتیجه به حکومت افغانستان می‌رسد؛ ادعایی که بیشتر بازتاب‌دهندهٔ شکست و درماندگی سیاسی اوست تا واقعیت‌های میدانی افغانستان.
در کنار صالح، تیم بورچت، عضو کنگرهٔ آمریکا و از حامیان جریان موسوم به مقاومت، نیز به‌عنوان یکی از بازوهای رسمی این کمپین عمل می‌کند. بورچت با تکرار ادعاهای مشابه و ارائهٔ لایحه‌ای به کنگرهٔ آمریکا، سعی کرده است مسیر ارسال کمک‌های بشردوستانه به افغانستان را مسدود سازد.
با این حال، گزارش‌ها حاکی از آن است که این تلاش‌ها با مخالفت برخی چهره‌های آمریکایی، از جمله تام وست، نمایندهٔ پیشین آمریکا برای افغانستان، روبه‌رو شده و تاکنون به نتیجهٔ عملی نرسیده است.
علاوه بر این افراد، در حلقهٔ نزدیک به صالح، چند چهرهٔ آمریکایی کمتر شناخته‌شده نیز حضور دارند که عمدتاً از طریق پلتفرم‌های مجازی، مانند شبکهٔ ایکس، به نشر مطالب جهت‌دار و ایجاد تردید دربارهٔ کمک‌های بشردوستانه می‌پردازند.
این افراد، هماهنگ با یکدیگر، از یک‌سو از فقر، بیکاری و وضعیت وخیم اقتصادی در افغانستان سخن می‌گویند و از سوی دیگر، همان کمک‌هایی را هدف حمله قرار می‌دهند که می‌تواند بخشی از این بحران را کاهش دهد؛ تناقضی آشکار که نیت واقعی این کمپین را برملا می‌سازد.
این اقدامات ننگین اما با واکنش‌های متعددی نیز روبه‌رو شده است؛ از جمله شاه محمود میاخیل، از مقامات پیشین وزارت دفاع در دورهٔ جمهوریت، که این کمپین را به‌گونه‌ای صریح مورد انتقاد قرار داده است.
هرچند وی مستقیماً نامی از امرالله صالح نبرده، اما تأکید کرده است که گردانندگان چنین تلاش‌هایی هیچ دلسوزی واقعی برای مردم افغانستان ندارند و نه خانواده‌ای در داخل کشور دارند که طعم این فشارها را بچشند. به گفتهٔ میاخیل، این‌گونه حرکت‌ها چیزی جز بهره‌برداری سیاسی از رنج مردم و تشدید بحران انسانی در افغانستان نیست.
در نتیجه می‌توان گفت که کمپین توقف کمک‌های بشردوستانه نه از سر نگرانی برای مردم، بلکه بخشی از پروژهٔ انتقام‌جویانهٔ چهره‌های شکست‌خوردهٔ جمهوریت است؛ پروژه‌ای که هدف آن، نه کمک به افغانستان، بلکه گروگان‌گرفتن معیشت مردم برای بازگشت به صحنهٔ سیاست است.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
