صفحات تاریخ گواه هستند که حکومت‌هایی که برای دستیابی به اهداف سیاسی خود، گروه‌های نیابتی ایجاد کرده‌اند، تامین مالی کرده‌اند، آموزش داده‌اند و یا به آنها پناه داده‌اند، در نهایت بهای سنگینی را بابت همین سیاست خود پرداخته‌اند. وقتی یک حکومت به جای تکیه بر قدرت خودش، با تکیه بر گروه‌های نیابتی اهداف داخلی و خارجی خود را دنبال می‌کند، در حقیقت به جای صلح، ثبات و همسایگی خوب، بذر ناامنی و بحران می‌پاشد. با نگاهی به وقایع دهه‌های اخیر منطقه، اسلام‌آباد همچنان پرورش گروه‌های نیابتی را بخشی از استراتژی خود می‌داند؛ رویکردی که نه تنها به همسایگانش آسیب رسانده، بلکه آینده پاکستان را نیز با خطرات جدی مواجه کرده است.
استاد یاسر تعریف سیاست‌های پاکستان را به شکلی بسیار شیوا در یک مثال ارائه می‌کرد، او می‌گفت: اگر یک بدمعاش به کسی زنگ بزند و بگوید که ما می‌آییم، پسرت را در خانه‌ات لت و کوب می‌کنیم، زخمی‌اش می‌کنیم و می‌کشیمش! می‌دانید او در جواب چه می‌گوید؟ می‌گوید: نه، نه جناب! شما زحمت نکشید! من خودم او را برایتان می‌کشم. اگر در جهان به دنبال نمونه‌ای از حکومت نیابتی آرمانی بگردیم، سیاست‌های پاکستان از نظر بسیاری از منتقدان مصداق همین تعریف شمرده می‌شود.
داعش، یک پروژه بزرگ و خطرناک که از سوی غرب برای سرکوب امت اسلامی و از بین بردن تفکر جهادی نوظهور در نطفه آن، راه‌اندازی شده است؛ اما تصویری که از آن به امت ارائه می‌شود این است که گویا غرب خواهان نابودی داعش است، در حالی که واقعیت میدانی چیز دیگری است. پاکستان که شب و روز برنامه‌های خارجی را پیش می‌برد، سیاست، اقتصاد و بقایش از این طریق تضمین می‌شود، به پرورش و نگهداری داعشیان نیز دست زده است، که از این رو منطقه و جهان را تهدید می‌کند.
حکومت افغانستان بارها ثابت کرده است که اسلام‌آباد در خاک خود داعشیان را آموزش می‌دهد و امکانات و مراکز را برای آنها فراهم کرده است، و بارها مراکز داعشیان را هدف قرار داده و رهبران مهم آنها را نیز کشته است. برای جهان و منطقه روشن شده است که گروه داعش در حال حاضر در آسیا کجا ریشه‌های عمیق دارد و چه کسانی پشت سر آن ایستاده‌اند!؟
حکومت افغانستان اخیراً در مورد نگهداری، پرورش و مراکز آن اربکی‌ها از سوی پاکستان نیز اطلاعاتی را به اشتراک گذاشته و مراکز آنها را که تحت کنترل رژیم نظامی است، هدف قرار داده است. این‌ها همان اربکی‌هایی هستند که در دوران سیاه جمهوری در افغانستان به صورت یک گروه شکل گرفتند؛ گروهی متشکل از افراد شریر، بداخلاق، آزاردهنده و عمدتاً معتاد به مواد مخدر. ملت از ظلم، وحشت و اعمال بد آنها به تنگ آمده بود، اما اکنون دوباره از سوی رژیم نظامی تشویق می‌شوند که وضعیت گذشته را تکرار کنند.
پاکستان بیش از هر زمان دیگری، اکنون به نگهداری گروه‌های نیابتی، به خصوص پرورش و نگهداری داعش و اربکی‌های شریر، دست زده است، که این یک تلاش آشکار و عریان برای آسیب رساندن به کشورهای دیگر است. ایجاد کمپ‌ها و مراکز آموزشی در خاک خود برای دشمنان یک ملت، کشور و مردم و سهیم شدن در ضرر رساندن به کشور دیگر، آتشی است که یک روز خودشان در آن خواهند سوخت. تاریخ ثابت کرده است که هر کشوری که آتش گروه‌های نیابتی را روشن می‌کند، خودش نیز در امان نمی‌ماند. یک روز این آتش افروخته شده، دامن خودش را نیز خواهد گرفت.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
