در حالتی که اوضاع امنیتی منطقه مرحلۀ حساس و شکننده را سپری میکند، تحرکات تازۀ نهادهای سیاسی و استخباراتی پاکستان نشان میدهد که این کشور بار دیگر برای مقابله با ثبات افغانستان از مهرههای کهنۀ خود کار میگیرد. این بار اسلامآباد با گروه به اصطلاح مقاومت و شماری از مخالفان سیاسی دست یکی کرده که جز سقوط حکومت افغانستان و گسترش بینظمی، هدفی دیگر در سر ندارند. این نشستها دیدارهای عادی سیاسی نیست، بلکه سرآغاز یک هماهنگی و همکاری استخباراتی به منظور نقض حریم افغانستان و سازماندهی حملات بر تاسیسات نظامی کشور محسوب میشود.
اطلاعات دقیق و مستند استخباراتی روشن میسازد که پشت حملات هوایی اخیر بر برخی مراکز استراتيژیک و نظامی کابل، دست افرادی قرار دارد که خود را اعضای «جبهۀ مقاومت» میخوانند. این اشخاص برای تامین منافع شخصی و حرص قدرت، کوردینات دقیق مراکز مهم نظامی کشور را مستقیما در اختیار اردو و نهادهای استخباراتی پاکستان قرار میدهند؛ اقدامی که نمونۀ آشکار همکاری مستقیم گروههای مزدور بیگانه در تجاوز بر حاکمیت ملی افغانستان است و در صفحات تاریک تاریخ به عنوان خیانت ملی ثبت خواهد شد.
این تعامل، برخلاف موازین دیپلماتیک، دیگر محدود به نشستهای پنهانی نیست و اکنون به طور علنی صورت میگیرد. منابع معتبر تایید میکنند که مقامات وزارت امور خارجۀ پاکستان و دستگاههای استخباراتی آن کشور به طور منظم هر هفته با تیم رسانهای جبهۀ نیابتی مقاومت نشستهای گروهی آنلاین برگزار میکنند. در این نشستها افزون بر ارائۀ رهنمودهای تبلیغاتی، راهبردهای مشخص استخباراتی نیز در اختیار آنان گذاشته میشود تا جنگ تبلیغاتی زهرآگین خود را علیه نظام کنونی افغانستان سازماندهی کرده و زمینۀ اجرای اجندای بیگانه را مساعد سازند.
اعضای مقاومت و سایر گروههای مخالف، هم زمان با درگیریهای میان پاکستان و افغانستان، وفاداری خویش را به پاکستان ثابت کردهاند؛ وفاداریای که از رهگذر حفظ تماسهای دوامدار با نهادهای استخباراتی آن کشور و اتخاذ مواضع و فعالیتهای تبلیغاتی به سود پاکستان و بر ضد افغانستان ثابت میگردد. آدرسهای حامی اردوی پاکستان و صفحات استخباراتی که بیشتر درگیر جنگ رسانهای و روانی علیه افغانستاناند، بر بنیاد توافقات و هماهنگی نزدیک با جبهۀ موسوم به مقاومت، برای فعالیتهای خیالی این گروه کمپاین راهاندازی میکنند و میخواهند چنین وانمود کنند که در افغانستان بیثباتی حاکم است و وضعیت امنیتی خوب نیست.
پاکستان از یک سو با جهان با نام تروریزم نقش مظلومیت را بازی میکند، اما از سوی دیگر در حریم هوایی افغانستان در نقش یک متجاوز و اشغالگر ظاهر میشود. اجرای آزادانۀ حملات انتخابی از سوی پاکستان در واقع ناشی از همان پشتیبانی اطلاعاتی دقیقی است که گروه نیابتی موسوم به مقاومت به طور پنهان و آشکار با آنها میکنند. اسلامآباد میکوشد با بهرهگیری از این ابزار نامشروع فشار، افغانستان را به تسلیم وادار سازد؛ اما در حقیقت این پاکستان است که اکنون به مرحلۀ تسلیم نزدیک گردیده، نه افغانستان.
هدف قرار دادن ثبات کنونی افغانستان و پناه بردن مخالفان به آغوش دشمنان تاریخی کشور، به ویژه جبهۀ مقاومت، نشان میدهد که آنان به آخرین مرحلۀ زوال سیاسی و اخلاقی رسیدهاند. این گروه دیگر یک جبهۀ سیاسی تلقی نمیشود، بلکه عملا به شاخۀ رسانهای و عملیاتی از دستگاه استخباراتی پاکستان مبدل شده است. پاکستان باید دریابد که استفاده دوباره از مهرههای شکستخورده و حمایت از مخالفان حکومت افغانستان هیچ سود راهبردی در پی نخواهد داشت؛ بلکه مسئولیت هر بحران تازۀ در منطقه، تنها بر عهدۀ خود آن کشور خواهد بود.
