نشسته و یانا؛ نوکرانی که تاریخ انقضای‌شان گذشته است

نویسنده: فواد امیری

کسانی‌که جهاد را به خاطر اغراض دنیوی فدا نمودند، سرزمین شان را دو دستی تقدیم اشغالگران نموده، آن‌را به فساد کشیدند و در آخر امر با حقارتِ تمام دست به دزدی و چپاولگری زدند و فرار نموندند، باید جزای اعمال خود را ببینند؛ الله متعال بر همه چیز آگاه است و کامل‌ترین عدالت ازآن اوست که ذره‌ای ظلم روا نمی‌دارد.الله تعالی بغاوتگرانِ چپاولگر را در همین دنیا رسوا ساخت، در وجود آنها دیگر ایمان نفس‌های آخر خود را می‌کشد، آنها دیگر نزد مردم نه جایگاهی دارند و نه عزتی برای حفظ کردن.الله متعال سرنوشت‌شان را طوری ساخت که همیشه نوکر و بازی‌چه‌ی بیگانگان باشند و برای سرگرمی آنها بگردند و برقصند.گرچه این بازی‌چه‌‌ها، چند روزی صاحب‌شان را سرگرم می‌کنند اما با گذشت مدتی، دیگر کهنه میشوند و تاریخ انقضای‌شان فرا می‌رسد که سرنوشت‌شان خالی از دو چیز نخواهد بود، یا انداختن به زباله‌دانی و یا اعطای آنها به شخص دیگری تا او هم استفاده کند، اما جای آخرشان همان زباله‌دان خواهد بود.زمانی‌که امریکا خانه ما را اشغال کرده بود، آنها بیست سال بازی‌چه دست‌گردان امریکا بودند اما زمانی که صاحب‌خانه حقیقی، خانه خود را دوباره تصاحب نمود، امریکا فرار کرد و آنها را در زباله‌دانی انداخت که دیگر قابل استفاده برای او نبودند. اما این آخر کار نبود، آنها باید صاحب دیگری پیدا می‌کردند به همین خاطر به چندین خانه‌ی (کشور) دیگر سرزدند اما چون کهنه و فرسوده شده بودند، بازی با آنها لذت چندانی نداشت.پس این بازی‌چه‌ها راهی با خود اندیشیدند که گرچه نمی‌توانند مثل قبل صاحبان خود را سرگرم کنند باید برای آخرین بار وظیفه خود را ادا کنند تا شاید وجدان‌شان کمی آرام گیرد که توانستند در دوران پاره‌گی و فرسودگی یکی را سرگرم ساختند.اما این یک قانون در جهان است؛ ارزش یک چیز نو چندین برابر بیشتر است از یک چیز مستعمل که آن‌هم کهنه و فرسوده شده باشد!چیزی‌که ارزش کمی دارد، می‌توان آنرا ریزپا کرده و به تمسخر گرفت.می‌توان آنرا در تشناب انداخت و در زباله‌دانی پرت‌ کرد!نشست‌های نمایشی آنها در ویانا، حداقل حقارتی است که آنها برای خود توانسته‌اند کسب می‌کنند و آنها منفورتر از آن‌اند که فکر کرد.باری جلسه می‌گیرند در کلیسا و بار دیگر در یکی از صنوف ابتدایی!چرا؟! چرا این‌قدر بی‌ارزش؟!جواب ساده است؛ شما نوکر هستید که باید در خدمت ارباب خود باشید و حد خود را بدانید، شما بازی‌چه‌ای بیش نیستند که دست ده‌ها نفر استفاده شدید و ارزشی نیز بیش از این ندارید.و چنین است عاقبت کسانی‌که ارزش جهاد مبارک را ندانستند و آنرا در بدل متاع اندک دنیوی فروختند و بندگی الله متعال را در بدل بردگی کفار.گویند: «ارزش انسان به چیزیست که نیک می‌پندارد».اگر آنها نوکری برای کفار را دوست دارند و نیک می‌دانند، ارزش آنها در حد نوکر بودن است و بس.