مدتی است رسانه‌های وابسته به بیگانگان، تبلیغات گسترده‌ای را در فضای مجازی، به‌منظور بحرانی جلوه‌دادن فضای افغانستان، راه‌اندازی کرده‌اند و شب و روز، برای سرگرم نگه‌داشتن هواداران فریب‌خوردهٔ خود و گرم نگه‌داشتن بازار تبلیغاتی‌شان، به سوژه‌های خودساخته و دروغین متوسل می‌شوند.
اگر به این جنگ‌های رسانه‌ای اندکی دقت شود، دیده می‌شود که در پشت بسیاری از این پروژه‌های تبلیغاتی، دست سیاه ای اس ای پاکستان قرار دارد؛ همان دستی که به خون‌های پاک اطفال کنر، پکتیا، پکتیکا، خوست، ننگرهار و شهدای شفاخانهٔ امید آلوده است.
وقتی چهره‌های خائن این وطن به دستیاران ای اس ای تبدیل می‌شوند، طبعاً طبل تبلیغات آنان نیز رساتر نواخته می‌شود و حضورشان در فضای مجازی پررنگ‌تر می‌گردد. حبیب‌الله حسام، رئیس شورای علمای جبههٔ مقاومت، یکی از همین افراد است که همواره تبلیغات و پروژه‌های رسانه‌ای راه‌اندازی‌شده از سوی حامیان خارجی را بازنشر کرده و می‌کوشد با سوءاستفاده از موضوعات حساس، احساسات مردم را تحریک کند.
در ادامهٔ همین پروژهٔ تبلیغاتی، حبیب‌الله حسام اخیراً با شعار «دفاع از حریم خود»، مردم ولایت‌های شمال، به‌ویژه بدخشان، تخار، بغلان و کندز را به مقاومت در برابر حکومت اسلامی افغانستان فراخوانده و حتی مدعی شده است که این مقاومت، از نگاه شرعی و عقلی، واجب است.
اما این پرسش مطرح می‌شود که آقای حسام، هنگامی که کشور مورد تجاوز بیش از چهل‌ودو کشور متجاوز قرار گرفت و اشغال شد، کجا بود که مردم را به مقاومت و جهاد علیه نیروهای اشغالگر فرا بخواند؟ چگونه فردی که خود در خارج از کشور به سر می‌برد، مردم داخل افغانستان را به درگیری و جنگ دعوت می‌کند، اما خود حاضر نیست کوچک‌ترین دردی دامنگیر خودش و خانواده‌اش شود؟
بله، آنان به خاطر منافع خویش و چنان‌که در چند دههٔ گذشته با خون مردم بازی کردند، باز هم می‌خواهند با خون مردم بازی کنند و منافع خود را تأمین نمایند؛ اما دیگر وقت این بازی‌ها گذشته است و مردم افغانستان به هیچ معامله‌گری اجازه نمی‌دهند با شعارهای احساساتی، از خون آنان برای خود تجارت بسازند.
از سوی دیگر، جبهه‌ای که روزی مدعی تصرف ولایت‌ها، گسترش ساحات تحت کنترول و آمادگی برای پیشروی بود، امروز چرا به‌جای حضور در میدان، تنها به نشر پیام‌های تحریک‌آمیز و دامن‌زدن به اختلافات قومی و سمتی اکتفا کرده است؟ اگر آن همه ادعاها حقیقت داشت، امروز چه ضرورتی به این فراخوان‌های احساسی و تحریک‌آمیز وجود داشت؟
واقعیت این است که فریادهای مقاومت از خارج، بیش از آنکه نشانهٔ قدرت باشد، بیانگر ضعف، درماندگی و شکست پروژه‌ای است که نتوانست در میدان به اهداف خود برسد و اکنون تلاش دارد از طریق جنگ روانی، تبلیغات رسانه‌ای و ایجاد تفرقه، برای خود جایگاهی در افکار عمومی دست‌وپا کند.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
