نویسنده: مبارز هروی
حقوق بشر،آزادی بیان و حقوق زن، سه نمادی که بعد از تلاش های بسیار و مصارف هنگفت دنیای کفر، چنان بت هایی غیر قابل انکسار پدیدار شدند!
بت هایی که اشغالگران از آنها برای مشروعیت بخشیدن به ظلم ها و جنایات خود استفاده می نمودند.
متاسفانه در میان جوامع اسلامی نیز هستند افرادی که فریب این شعار ها را خورده و ناخودآگاه قدم در پی تحقق اهداف کفر نهاده اند.
حکومت های طاغوت در تمام این سال ها با ادعای حمایت از حقوق بشر و دفاع از حقوق زن به کشورهای زیادی حمله ور شدند و دین و دنیای ملت های شان را به یغما بردند و با تکیه بر همین نمادهای میانتهی در امور بسیاری از کشورها مداخله نمودند و برای آینده مردمان آن دیار نقشه های دیگر کشیدند.
هرگاه در کشوری اسلامی حکم شریعت جاری میگشت، صدای رسانه های مزدور، گوش جهانیان را کر نموده و شب و روز تبلیغ میکردند که گویا اسلام مخالف حقوق بشر است و احکامات آن، باعث اتلاف حقوق زن شده!
حال آنکه هیچ دین و شریعتی، به مقیاس اسلام حقوق انسان را آنطور که شایسته وی هست ادا ننموده.
برخلاف تمام تبلیغات جهانی غرب برای بقای این نماد ها، اما الله متعال اراده بر سقوط شان نمود و آغاز سراشیبی این نماد ها از هفتم اکتوبر رقم خورد.
روزی که مجاهدین قسام توانستند یکی از قویترین ارتش های دنیا را با اسلحهی نه چندان پیشرفته اما با عزمی پولادین و ایمانی راستین به خدای خویش درهم شکنند و بینی اشغالگران صهیونیست را بر خاک بمالند.
در ادامه، همان طور که انتظار میرفت، صهیونیست ها حملات شدید هوائی و توپخانه ای را علیه مردم مظلوم باریکه غزة بکار گرفتند.
حملاتی ظالمانه و متضاد با تمام قوانین ساخته دست خود شان.
این حملات نه تنها در مقابل سکوت خفتبار آمریکا، بلکه با حمایت جامع و قاطع طاغوت عصر نیز روبرو شد!
بلی! همان کشوریکه تا دیروز به بهانه های واهی حقوق بشر و حقوق زن دست اش را به خون هزاران انسان بی گناه آلوده نموده و دارائی های مادی و معنوی شان را به تاراج برده بود اکنون خود بزرگترین شکننده این قوانین موهوم به شمار می رفت.
اگرچه قبل از هفت اکتبر نیز اکثر مسلمانان بر ماهیت این حکومت های خونخوار واقف بودند اما واقعیت برای عدهی کمی از مسلمانان و عموم دنیای کفر پوشیده بود.
هفت اکتوبر آمد تا چهره منحوس این کشورها و قدرت ها را برای تمام انسان ها برملا سازد و برای جهانیان گوشزد نماید که نماد هایی چون حقوق بشر، حقوق زن و آزادی بیان نقاب سفیدی برای چهره سیاه این حکومتداران است و بس.
