پاکستان در روزهای اخیر میزبان برگزاری ششمین کنفرانس سالانه «عاصمه جهانگیر» در لاهور بود؛ نشستی که در ظاهر با شعار «فرسایش حقوق بنیادی و مقاومت فرامرزی» برگزار شد، اما در عمل، بار دیگر به سناریویی برای طرح مواضع سیاسی علیه افغانستان تبدیل گردید.
در این نشست، فوزیه کوفی نیز حضور یافت. او سیاست سه دهه گذشته پاکستان در قبال افغانستان را اشتباه خواند و تعامل کنونی اسلامآباد با حکومت فعلی را نیز تکرار همان خطا دانست. کوفی همچنان از حکومت پاکستان خواست از جریانهای ضدحکومتی حمایت کند تا فشارهای منطقهای و بینالمللی بر کابل افزایش یابد. سپس در گفتوگو با رسانههای پاکستانی مدعی شد که مردم افغانستان در وضعیت «گروگانگیری» قرار دارند و جهان آنان را فراموش کرده است.
کنفرانس مذکور، با این برنامهها و عنوانها در حالی در لاهور برگزار میشود که حقوق بشر و اقلیتها در آن کشور بهطور گسترده، نقض و پامال میشود. محرومیت قشر بلوچ و پشتون از همه حقوق اولیهشان و قتل و کشتار بیرحمانه آنان توسط فوج پاکستان، تصویری کوچکی از هزاران جنایتهای پشتپرده و نقض حقوق بشر در آن کشور است.
با اینحال، نخست باید پرسید: پاکستان با چه جایگاهی چنین نشستی را برگزار میکند؟ کشوری که سالهاست در قبال اقلیتهای مذهبی، قومی و سیاسی خود با انتقادات گسترده روبهرو است؛ کشوری که فعالان بلوچ و پشتون از بازداشتها، ناپدیدسازیها و محدودیتهای امنیتی سخن میگویند؛ کشوری که خبرنگاران و منتقدان سیاسی در آن با فشارهای آشکار مواجهاند، چگونه در مقام مدعی دفاع از «حقوق بنیادی» برای منطقه ظاهر میشود؟
اگر این کنفرانس واقعاً دغدغه حقوق بشر دارد، چرا صدای معترضان و اقلیتهای داخل پاکستان در آن بازتاب نیافت؟ چرا به جای پرداختن به بحرانهای داخلی، تمرکز بر پرونده افغانستان و دعوت از چهرههای بدنام و فراری افغانستان قرار گرفت؟ این انتخاب تصادفی نیست؛ بلکه نشان میدهد که گفتمان حقوق بشر در چنین نشستهایی، بیش از آنکه اصل باشد، ابزار است و کارکردی سیاسی پیدا کرده است.
در همین چارچوب، حضور فوزیه کوفی نیز پرسشبرانگیز است. فوزیه کوفی، کسی که تا قبل از رویکارآمدن حکومت جدید افغانستان، دست به خطرناکترین کارهای نامشروع بینالمللی میزد و به عنوان بزرگترین مافیا و قاچاقچی مواد مخدر شناخته میشد، چگونه امروز در کرسی دفاع از حقوق بشر مینشیند و برای ملتهای دیگر حق و حقوق میبافد!؟ این پرسش تنها یک جدل سیاسی نیست، بلکه ناظر به مسئله اعتبار و مشروعیت گفتمان حقوق بشر در چنین نشستهایی است. وقتی چهرههایی با پیشینههای پرحاشیه و مورد انتقاد، در جایگاه مدعیان اخلاق و عدالت مینشینند، طبیعی است که افکار عمومی نسبت به اهداف واقعی این گردهماییها تردید کند و آن را نه یک تلاش بیطرفانه، بلکه حرکتی جهتدار و سیاسی تلقی نماید.
در نهایت باید خاطرنشان کرد که: افغانستان کشوری مستقل و دارای ثبات سیاسی، اقتصادی و امنیتی است. پاکستان به جای تلاش برای بد معرفی کردن چهره واقعی افغانستان و دعوت از فراریان بدنام آن، به مشکلات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی خود توجه کند و به جای بحث درباره نقض حقوق بشر، به حقوق اقلیتها و مذاهب احترام بگذارد.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
