خانواده مسعود تحت رهبری احمدشاه مسعود، همواره در بین افغانها سیاستهای پروژهای را به اشاره بیگانگان در کشور اجرا کرده و خود احمدشاه مسعود پیشتاز این سیاستها بوده است.
احمدشاه مسعود نخست در سال ۱۳۵۴ هجری خورشیدی در مخالفت با سردار محمد داوود خان در پنجشیر دست به بغاوت مسلحانه زد که پس از ناکامی و فشار، به پاکستان فرار کرده و در آغوش آیاسآی پناه گرفت.
اگرچه او در صحنه جهاد علیه شورویها و رژیم کمونیستی شرکت کرده، اما برخی دسیسهها و اقدامات پنهانی او، این روند را نیز کمرنگ و بیاعتبار کرده است.
با توجه به اینکه سالنگ تنها راه عبور از شمال به جنوب و سایر نقاط افغانستان بود، مسعود برای عبور نیروهای روسی از سالنگ توافقی کرده بود.
اطلاعاتی وجود دارد که مسعود در بدل عبور بیدردسر ارتش و تانکهای روسی از سالنگ، هزاران دالر باج از اتحاد جماهیر شوروی سابق گرفته بود.
مشکلاتی که مردم پنجشیر ابتدا از دست احمدشاه مسعود و سپس از دست برادرانش دیدهاند، تنها برای مردم داخل پنجشیر معلوم است.
احمدشاه مسعود معادن پنجشیر را نیز بین افراد گروه خود و تفنگداران تقسیم میکرد و بخش عمده آن را به نام رهبری شورای نظار برای خود جدا میساخت و مردم عادی پنجشیر از منافع آن بیبهره بودند.
برادران او، احمدضیا مسعود و احمدولی مسعود نیز به نام خانواده مسعود، مشکلات گستردهای را بین قوم شریف تاجک ایجاد کردهاند و امتیازات و امکاناتی را که به نام پدرشان به دست آورده بودند، به نام قوم تاجک به تفنگداران خود خوراندهاند.
پس از پدرش، اکنون پسرش احمد مسعود در آغوش سازمان استخباراتی پاکستانی آیاسآی و استخبارات غربی افتاده و مشغول گرفتن پروژههای جنگ و ناآرامی برای وطن افغانستان است.
او شب و روز در تلاش است که چگونه امنیت موجود در افغانستان را مختل کرده و به نام منافع و خواستههای خود، برای اهداف شوم بیگانگان در افغانستان ناامنی ایجاد کند.
این وضعیت نشان میدهد که به دلیل خانواده مسعود و سیاستهای پروژهای آنها تحت نام احمدشاه مسعود، بیش از سایر نقاط کشور، به مردم شریف پنجشیر آسیب زیادی وارد شده است.
جوانان آن از تحصیل محروم شدهاند، پروژههای عمومی آبادانی در آن به حساب نمیآیند و گاه و بیگاه جوانان آن تحت سیطره فرماندهی دیگر علیه مردم خود ایستادهاند.
اکثریت جوانان آن به ابزار دست سالاران تفنگ تبدیل شدهاند و به بهانههای مختلف در جرایم در پنجشیر، پروان، کاپیسا و کابل دخیل شدهاند.
در دوران اداره گذشته، که دهها تن از بزرگان پنجشیر دارای صلاحیتهای درجه اول بودند، اما با این حال هیچ پروژه اساسی در زمینههای توسعه، بازسازی، آموزش، صحت و سایر بخشها در آن ولایت به چشم نمیخورد.
با توجه به وضعیت کوهستانی پنجشیر، جادههای اصلی آن خراب و فرسوده است و نبود پل برای عبور و مرور بر روی رودخانههای آن تقریباً هر روز جان زنان، کودکان و بزرگان محلی را میگیرد.
این وضعیت روشن کرده است که رهبران برخاسته از پنجشیر در چارچوب خانواده مسعود، تنها به نام مردم پنجشیر فریاد مقاومت سر دادهاند، اما در بیخبری از مشکلات مردم آن منطقه، در واقع برای جیبهای خود کار کردهاند.
اصولاً برای آنها آبادی و رفاه کشور و مردم مهم نیست، بلکه هدف آنها اجرای دستورکار داده شده از سوی بادارانشان است و برای این کار به نامهای مختلف فعالیت میکنند.
اما با گذشت نزدیک به پنج سال گذشته، به نظر میرسد که ملت عاشق آزادی افغانستان در داخل و خارج از کشور، اهداف این افراد را شناخته و دیگر نمیتوانند در برابر هیچ کشوری سر تسلیم فرود آورند.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
