شورای امنیت سازمان ملل متحد به گونه‌ای ناموجه و خلاف واقعیت‌ها، فعالیت کمیته نظارت بر تحریم‌ها علیه مقامات حکومت افغانستان و در مجموع افغانستان را برای یک سال دیگر تمدید کرد. در این تحریم‌ها سکتور مالی و بانکی افغانستان، تجارت، سفرهای مقامات و همچنین بخش‌های رشد و شکوفایی افغانستان هدف قرار گرفته‌اند. این تحریم‌ها نزدیک به پنج سال است که بر افغانستان اعمال شده‌اند و بیشترین آسیب را به مردم عادی، تجار، سرمایه‌گذاران و مهاجرانی که به افغانستان بازگشته‌اند وارد کرده و تأثیر منفی زیادی بر زندگی آنها گذاشته است. اکنون ادامه این تحریم‌های غیرقانونی و ضد بشری برای یک سال دیگر نشان می‌دهد که سازمان ملل متحد و به ویژه شورای امنیت با مردم و ملت افغانستان دوگانه رفتار می‌کنند و عاملان اصلی فقر و مشکلات اقتصادی کنونی در افغانستان همین‌ها هستند.
واکنش‌ها به این تحریم‌های سازمان ملل نیز متفاوت بوده است؛ برخی از گروه‌های ضد افغان از آن استقبال کرده و خوشحال هستند که میلیون‌ها نفر جمعیت ساکن در افغانستان باید بیش از این رنج ببرند، زیرا اکنون نمی‌توانند همانند گذشته با مردم تجارت کنند. این گروه، همان کسانی و مهره‌هایی هستند که از مدت‌ها قبل به افغانستان و افغان‌ها آسیب‌های جبران‌ناپذیری وارد کرده‌اند و اکنون نیز در کشورهای خارجی ساکن هستند، علیه افغانستان و افغان‌ها تبلیغات منفی و سمی می‌کنند و برای برهم زدن ثبات و امنیت کنونی توطئه می‌چینند.
گروه دوم بر این باورند که این تحریم‌ها رنج مردم کنونی افغانستان را بیشتر می‌کند و اهدافی که شورای امنیت از این تحریم‌ها می‌خواهد به هیچ وجه محقق نخواهد شد. آنها معتقدند که در این برهه حساس باید به افغانستان و افغان‌ها کمک شود، از آنها حمایت شود، بدون هیچ قید و شرطی در جهت مهاجرت، معیشت جایگزین، تقویت ثبات، حفظ منافع مشترک و همچنین در مجموع برای شکوفایی افغانستان و منطقه با این کشور همکاری شود یا حداقل مشکلاتی برای آن ایجاد نشود تا افغانستان بتواند در هر بخش روی پاهای خود بایستد. حکومت کنونی افغانستان نیز این تحریم‌ها را محکوم کرده و آن را به معنای طولانی‌تر شدن رنج ملت افغانستان دانسته است.
نکته قابل توجه این است که همین سازمان ملل متحد و شورای امنیت تقریباً هر ماه گزارش‌هایی در مورد افغانستان منتشر می‌کنند، افغانستان را میزبان بحران بشری می‌دانند و اشک تمساح برای آن می‌ریزند، گاهی می‌گویند این کشور برای ما و جهان تهدید ایجاد می‌کند، گاهی نگرانی‌هایی در مورد مهاجران ابراز می‌کنند و گاهی بهانه‌های دیگر می‌آورند، اما با وجود این مشکلات، باز هم تحریم‌های ظالمانه بر افغانستان اعمال می‌کنند، تجارت آن را محدود می‌کنند، بر بانک‌های آن تحریم اعمال می‌کنند، اقتصاد آن را ضعیف می‌کنند، مهاجران را به آنجا می‌فرستند و در مجموع برای افغانستان و افغان‌ها مشکلات ایجاد می‌کنند و به آنها فرصت نمی‌دهند تا روی پاهای خود بایستند. آنها عاملان اصلی همین فاجعه انسانی و فقری هستند که به قول خودشان در افغانستان وجود دارد.
در مجموع می‌توان گفت که تحریم‌های کنونی ناموجه، غیرقانونی و بی‌معنی علیه افغانستان، خلاف همه اصول انسانی و بشری و در تضاد با واقعیت‌های عینی موجود است؛ این برخورد دوگانه با افغانستان و افغان‌ها است. این تحریم‌ها تنها زندگی کودکان، زنان، سالمندان، بازگشت‌کنندگان، معلولان، افراد دارای ناتوانی و به طور کلی مردم عادی افغانستان را تلخ می‌کند. این تحریم‌ها تنها به نفع چند نفر و گروه‌هایی است که می‌خواهند افغانستان ضعیف باشد، به سایر کشورها محتاج باشد، به دیگران وابسته باشد، فساد در آن رواج داشته باشد، کشت وسیع کوکنار و سایر مواد مخدر در آن انجام شود و حکومت مرکزی نداشته باشد.
با این نوع تحریم‌ها، جهان هرگز نمی‌تواند خواسته‌های خود را بر افغانستان تحمیل کند و یا دستورات خود را بر آن بپذیرد. جهان برای این کار هم فشار نظامی به کار برد و هم از پنج سال پیش تحریم‌های اقتصادی اعمال کرده است، اما نتیجه آن صفر است؛ هیچ کس نه خواسته آن را پذیرفت و نه تسلیم دستورات آن شد. این تنها موضع حکومت کنونی افغانستان نیست، بلکه موضع مشترک همه افغان‌ها است و این را در هر زمان و در هر عرصه ثابت کرده‌اند. بنابراین، جامعه جهانی باید واقعیت‌های کنونی افغانستان را با چشم باز ببیند، به افغانستان به عنوان یک کشور رقیب نگاه کند، از ثبات، امنیت و پتانسیل بالقوه کنونی آن بهره ببرد، به افغانستان نه به عنوان یک تهدید و دشمن، بلکه به عنوان یک محرک بزرگ اقتصادی و قدرت نگاه کند و برای ثبات منطقه و جهان، تجارت، اقتصاد و توسعه زیرساخت‌ها از فرصت‌های موجود آن استفاده کند.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
