اشک تمساح برای مهاجرین؛ سوءاستفاده سیاسی از بحران انسانی

محمد محقق در پیامی به مناسبت تبریکی عید برای مردم افغانستان (چه در داخل کشور و چه در بیرون) از وضعیت فعلی آنان ابراز نگرانی کرده است.

او در این پیام از برخوردهای سخت‌گیرانۀ کشورهای میزبان با مهاجرین افغان انتقاد کرده و اظهار داشته که از این وضعیت رنج می‌برد.

اما واقعیت این است که چنین اظهاراتی نه ناشی از دلسوزی، بلکه سوء‌استفاده از وضعیت مهاجرین برای منافع شخصی خودشان است. چهره‌هایی که از کشور فرار کرده‌اند و در بین مردم جایگاهی ندارند، همان کسانی‌اند که بیست سال با تکیه بر قدرت‌های خارجی بر مردم حکمروایی کردند. اکنون، این افراد می‌کوشند با بهره‌برداری از وضعیت دردناک مهاجرین، خود را همدرد و شریک غم مردم وانمود کنند؛ در حالی‌که سوابق سیاسی‌شان واقعیت‌های دیگری را نشان می‌دهد.

اگر مروری بر تاریخ سیاسی و دورۀ حکومت‌داری این افراد داشته باشیم، به‌وضوح دیده می‌شود که یکی از علل اصلی بی‌خانمانی، آوارگی و وضعیت نامناسب مهاجرین افغان در کشورهای همسایه، جنگ‌های داخلی، درگیری‌های قومی، ظلم، تبعیض و بی‌عدالتی‌هایی بوده که همین چهره‌ها مسبب آن‌اند.

افغانستان پس از شکست ارتش سرخ و سقوط رژیم دموکرات نجیب، نزدیک به یک دهه در آتش جنگ‌های داخلی سوخت. همین جنگ‌ها بود که فقر و بیکاری را به اوج رساند و مردم را مجبور به ترک وطن و مهاجرت ساخت.

از همین‌رو، ریشۀ تمام سختی‌هایی که امروز مهاجرین افغان در بیرون از کشور با آن روبه‌رو اند، به عملکرد کسانی برمی‌گردد که پس از سقوط نظام جمهوریت به بیرون فرار کرده‌اند و امروز اشک تمساح می‌ریزند و ژست دلسوزی می‌گیرند.

در شرایط کنونی، یگانه مرجع و ساختاری که واقعاً در پی ترمیم زخم‌های مهاجرین و رسیدگی به مشکلات برگشت‌کننده‌ها است، رهبری حکومت سرپرست می‌باشد. نه آنانی که از رنج مردم برای خود نردبان سیاسی می‌سازند.

حکومت سرپرست به خاطر جلوگیری از ادامۀ بدبختی‌ها، بی‌ثباتی و جنگ، دروازه‌ی همدیگرپذیری را به‌روی تمام افغان‌ها باز کرده است و از آنان دعوت می‌کند که به وطن برگردند و از خدمت به منافع بیگانگان دست بکشند. اما کسانی که خود را در بدل منافع ملی و دینی، به قدرت‌های خارجی فروخته‌اند، هنوز هم به دنبال ادامۀ بحران و ناامنی در افغانستان‌اند.

آنانی که عامل مهاجرت میلیون‌ها افغان به کشورهای همسایه شدند، نه تنها به آرامش این ملت باور ندارند، بلکه با ژست‌های دروغین همدردی، تلاش می‌کنند خدمت‌گزاری‌های‌شان به بیگانگان را پنهان سازند.

توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.