رژیم نظامی پاکستان از ابتدای رویکارآمدن حکومت جدید در افغانستان، در برابر این حکومت تعامل خصمانهای را اختیار کرده است. در روزهای نخست، اگرچه علناً دست به اعمال تخریبی نمیزد، اما با گذشت زمان چهره واقعی آن برای همه نمایان شد.
رژیم پاکستان که طاقت دیدن یک حکومت مستقل و خودکفا در افغانستان را نداشت، سیاستهایی را برای تحت فشار قرار دادن حکومت جدید روی دست گرفت؛ مواردی چون اخراج اجباری مهاجرین، مسدودسازی مکرر گذرگاههای تجاری، وارد کردن اتهامات واهی مبنی بر فعالیت گروههای مسلح خارجی در افغانستان، تجاوز آشکار به خاک کشور و در تازهترین مورد، پناهدادن به مخالفین بدنام حکومت افغانستان.
جایدادن چهرههای بدنام و طردشده افغانستان شاید ارزانترین گزینه برای رژیم نظامی پاکستان بود؛ چهرههایی سیاه که نهتنها از سوی ملتشان، بلکه از جانب باداران غربی و حتی کشورهایی که در روزهای نخست فروپاشی جمهوریت به آنان پناه داده بودند نیز چون مهرههای سوخته و ناکاره کنار زده شده بودند.
ضعف و ناتوانی این جبهات پوشالی، پس از گذشت چهار سال از حکومت جدید افغانستان، دیگر بر هیچکس پوشیده نیست. به همین دلیل، رژیم پاکستان تبلیغات گستردهای را برای پوشاندن ضعف و ناکامی این جبهات به راه انداخته و روباههای پیر را چون شیران درنده معرفی میکند.
این رژیم برای ابراز سیاست پلید خود، دست به اقدامات زیادی زده و از راههای مختلف کوشیده است حکومت جدید افغانستان را تحت فشار قرار دهد؛ اقداماتی چون همکاری رسانهای با این چهرهها، فراهمسازی دفاتر، برگزاری دیدارها و برپایی کنفرانسها؛ نظیر کنفرانسی که چندی قبل در اسلامآباد برگزار شد.
از حملات گسترده مجازی اخیر این رژیم میتوان به شعارهایی همچون «تغییر رژیم» و «بدیل حکومت فعلی افغانستان» اشاره کرد؛ تبلیغات پوشالیای که توسط چهرههای بدنام پاکستانی مانند اصف درانی، جان اڅکزی و دیگران با لحنی تهدیدآمیز مطرح شده و سپس توسط فراریان جمهوریت – که اکنون زیر پروبال آیاسآی قرار دارند – در صفحات مجازی نشر و بازنشر شده است.
اکنون دیگر برای هیچکس پوشیده نیست که جبهات پوشالی مانند «مقاومت» و «آزادی» و پیروان آنان، دست در دست رژیم پاکستان گذاشتهاند و پس از ناامیدی از دیگر باداران خود، امید یاری از این رژیم را در سر میپرورانند؛ رویایی پلید که همچون دیگر نقشههای این چهرههای بدنام، سرانجامی جز شکست، ذلت و خواری برایشان نداشته و سبب افزایش تنفر مردم از آنان شده است.
در کنار این تلاشها، رژیم نظامی پاکستان میکوشد تا با بهرهگیری از شبکههای رسانهای و فضای مجازی، افکار عمومی داخل افغانستان را دچار تشویش و تردید سازد. اما واقعیت میدانی نشان داده است که این فضاسازیها نهتنها خللی در استحکام حکومت جدید ایجاد نکرده، بلکه حس همبستگی بیشتر میان مردم و حاکمیت را تقویت کرده است.
همچنین تلاش پاکستان برای جهتدهی به سیاستهای کشورهای منطقه از طریق بزرگنمایی تهدیدها و تولید روایتهای جعلی، به دلیل تضاد آشکار با واقعیتهای موجود در افغانستان با شکست مواجه شده است.
در نتیجه باید گفت، شرایط نشان میدهد که ادامه این سیاستهای خصمانه چیزی جز انزوای بیشتر پاکستان و رسوایی عناصر وابسته به آن در پی نخواهد داشت؛ زیرا تاریخ افغانستان ثابت کرده است که هیچ نیروی اجنبی و هیچ جبهه ساختگی نمیتواند اراده یک ملت را درهم بشکند.
بلی! مردم افغانستان با تجربه دهها سال مقاومت در برابر دخالتهای بیرونی، امروز بیش از هر زمان دیگر بر ضرورت وحدت، استقلال و پیشرفت تکیه دارند؛ و کسانی که به امید یاری بیگانگان علیه کشورشان فعالیت میکنند، در حافظه تاریخی مردم تنها به عنوان چهرههایی شکستخورده و بیاعتبار باقی خواهند ماند.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
