پنج دور نشست‌های کمبریج افغانستان توسط مخالفان برگزار شده، اما هنوز توافق سیاسی روشن، رهبری مشترک یا نقشهٔ راه اجرایی از آن بیرون نیامده است. این نشست‌ها بیشتر اختلافات را از یک سالن به سالن دیگر انتقال داده‌اند.
در پنجمین نشست، چهره‌های سیاسی، نمایندگان جبهه‌های مقاومت و آزادی، فعالان مدنی و دیگر مخالفان حکومت اسلامی، برای ایجاد ائتلافی گسترده گرد هم آمدند؛ اما این‌بار نیز مانند دورهای گذشته، بدون نتیجه و چشم‌انداز روشن برای این راه‌گم‌کردگان، پایان یافت.
دلیل این همه ناکامی مخالفان حکومت اسلامی در نشست‌های پی‌درپی، اما بدون نتیجهٔ ملموس، نبود هدف و راهبرد مشترک و وابستگی به قدرت‌های بیگانه است.
کسانی که هدف واضح و روشنی بر مبنای واقعیت‌های جامعه و باور مردم نداشته باشند و از سوی دیگر، مجری برنامه‌های قدرت‌های بیرونی باشند و در پشت پرده از استقلال سیاسی برخوردار نباشند، هرچقدر نشست و جلسه برگزار کنند، به نتیجه و تفاهم نمی‌رسند؛ زیرا دیدگاه و خط‌مشی هر گروه بر مبنای اهداف متفاوت و متأثر از سیاست‌های قدرت‌های مختلف شکل گرفته است.
گرچه رسانه‌های وابسته به جریان‌های مخالف حکومت اسلامی افغانستان تلاش می‌کنند نشست‌های مخالفان در دانشگاه‌ها و پایتخت‌های اروپایی را دارای وزن سیاسی نشان داده، بزرگ جلوه دهند و برای حکومت افغانستان خطرناک معرفی کنند؛ اما واقعیت این است که سیاست با کنفرانس و عکس‌های دسته‌جمعی ساخته نمی‌شود؛ زیرا وزن سیاسی را واقعیت‌ها، استقلال سیاسی و مردم تعیین می‌کنند، نه سالن‌های کنفرانس، پایتخت‌های خارجی، حضور در رسانه‌ها و فضای بیرون از کشور. بدون پایگاه مردمی در داخل، هیچ جریانی نمی‌تواند برای یک حکومت خطر جدی ایجاد کند.
جریان‌هایی که وابستگی‌شان به استخبارات قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای مانند آفتاب روشن است و از سوی آنان، مطابق منافع‌شان، برایشان خط‌مشی سیاسی تعیین می‌شود، هرچقدر شعارهای خود را با آب‌وتاب وطن‌دوستی و منافع مشترک رنگ‌آمیزی کنند، نه می‌توانند در سطح جهان مشروعیت سیاسی ایجاد کنند و نه در ذهن مردم جایگاه قابل اعتمادی به دست آورند؛ بلکه تنها چیزی که از برگزاری نشست‌ها در کشورهایی مانند لندن، کمبریج و… نصیب‌شان می‌شود، آشکار شدن گوشه‌های تازه‌ای از وابستگی آنان است.
کسانی که برای رسیدن به قدرت، چشم به حمایت قدرت‌های خارجی دوخته‌اند، چگونه می‌توانند خود را مدافع استقلال افغانستان معرفی کنند؟ و چگونه می‌توانند از منافع مردم سخن بگویند، در حالی که هنوز بخش بزرگی از فعالیت سیاسی‌شان از پشت میز دشمنان مردم افغانستان انجام می‌شود و از اتاق‌های فکر آنان برایشان طرح و برنامهٔ بی‌ثبات‌سازی افغانستان ارائه می‌گردد؟
تا زمانی که مخالفان دست از وابستگی به استخبارات قدرت‌های خارجی نکشند، منافع شخصی خود را کنار نگذارند و در برابر واقعیت‌های افغانستان تسلیم نشوند، نشست‌های پی‌درپی مانند گذشته که افق روشنی را پیش روی آنان نگشوده است، در آینده نیز نمی‌تواند آنان را در کنار یکدیگر قرار دهد و مسیر روشنی برایشان ترسیم کند؛ بلکه تنها به تکرار همان اختلافات، و حتی بیشتر از آن، در قالب‌ها و سالن‌های جدید خواهد انجامید و همچنان آینده‌ای مبهم در انتظارشان خواهد بود.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
