تاریخ افغانستان سرشار از سطور زرین حماسهها، قهرمانیها، قربانیها و فداکاریهای مردم این سرزمین است. این تاریخ پرافتخار نه محصول شعارهای احساساتی، بلکه نتیجهٔ رهبری معقول، اهداف روشن و حرکت بر بنیاد شریعت بوده است. هر فردی که خود را وارث واقعی این تاریخ میپندارد، مکلف است به تاریخ و به احساسات و عزت مردم افغانستان احترام کامل بگذارد، نه اینکه از رویدادهای تلخ و دردناک تاریخی برای پیشبرد اهداف ناپسند خویش بهرهبرداری سیاسی کند.
در سال ۱۳۶۷ هـ.ش، همزمان با خروج نیروهای شوروی از افغانستان، این نیروها در ولسوالی سالنگِ ولایت پروان حدود ۱۲۰۰ تن از غیرنظامیان را به شهادت رساندند. احمد مسعود در مراسمی که به مناسبت سیوهشتمین سالگرد این قتلعام برگزار شده بود، به جای آنکه این کشتار جمعی را به گونه صریح محکوم کرده و مردم افغانستان را به همبستگی و وحدت فرا بخواند، از تقبیح نمایشی این رویداد تنها به عنوان مقدمه برای بیان سخنان تحریکآمیز علیه حکومت افغانستان کار میگیرد. چنین موضعگیری و گفتاری در چنین مجلسی، نه تنها بیاحترامی آشکار به یاد و خاطرهٔ شهدا محسوب میشود، بلکه با منطق تاریخی نیز تضاد است.
قیام مشروع مردم افغانستان علیه اتحاد جماهیر شوروی، یک قیام دینی و جهادی بود. مشروعیت این قیام به دلیل تجاوز خارجی، اشغال آشکار کشور و تهدید مستقیم ارزشهای دینی، کاملاً روشن و ثابت بود. این حرکت با هدف اختلاف عقدهای داخلی و یا تغییر نظام سیاسی صورت نگرفت، بلکه هدف آن آزادی کشور و پایاندادن به اشغال خارجی بود. با این حال، احمد مسعود امروز مردم افغانستان را علیه حکومتی تحریک میکند که در آن هیچ نشانی از اشغال خارجی وجود ندارد، رهبران آن از میان خود مردم برآمدهاند، تبعیض و ظلمی جریان ندارد، مداخلهٔ بیرونی دیده نمیشود و نظام بر اساس شریعت اسلامی و مطابق با ارادهٔ مقدس مردم افغانستان اداره میگردد.
احمد مسعود جهاد آن روزگار را با وضعیت کنونی مقایسه میکند و از مردم افغانستان میخواهد که علیه حکومت فعلی قیام کنند. چنین درخواستی از مردمی باعزت، آگاه و خردمند، خواستی به غایت غیرمنطقی و طفلانه است. افزون بر این، این نوع نگاه، تحریف آشکار تاریخ پرافتخار افغانستان و توهین به شعور و درک مردم به شمار میرود. زیرا امروز افغانستان از اشغال خارجی رهایی یافته، صاحب ارادهٔ مستقل خویش است و پس از سالها خستگی جنگ، برای مردم آن یک نظام منظم، باثبات و مستحکم به میان آورده است.
احمد مسعود در سخنان خود به موضوع حقوق نیز اشاره کرده است. امروز اصطلاح «نقض حقوق بشر» بیشتر به عنوان یک شعار و ابزار سیاسی مطرح میشود. حتی در اسناد معتبر حقوقی بینالمللی نیز حقوق بشر به صورت مطلق تعریف نشده، بلکه با شرایط دینی، فرهنگی و اجتماعی جوامع پیوند خورده است. در جوامع اسلامی، بالاترین و معتبرترین معیار حقوق، شریعت اسلامی است، نه احساسات سیاسی و عقدهای.
اظهارات احمد مسعود در مورد اصولنامهٔ جزایی حکومت افغانستان و اعتراضهای بیاساس او در این زمینه، نشاندهندهٔ بی علمی و جهل وی در دانش دینی و فقهی است. اصولنامهٔ جزایی دارای پشتوانه و تخریج شرعی بوده و هر مادهٔ آن از متون معتبر فقهی استخراج شده است. در این اصولنامه، هم پیشگیری از فساد و هم کرامت انسانی مورد توجه قرار گرفته. از دوران داوود خان تا امروز، برای مجازاتهای تعزیری همواره قوانین و اصولنامههای کتبی وجود داشته است.
در دورهٔ جمهوریت فروپاشیده، قانونی به نام کُد جزا وجود داشت که در محاکم تطبیق میشد. تأمین مالی و نظارت بر تدوین این کُد به دست خارجیها انجام میشد و بسیاری از مواد آن با شریعت اسلامی و فرهنگ افغانی در تضاد قرار داشت. برای برخی از جرایم سنگین، مجازاتهای بسیار سبک تعیین شده بود و همین امر سبب شده بود که فساد اخلاقی، رشوه، اختلاس و سایر جرایم به گونهٔ گسترده وجود داشت باشد و هیچگونه مهار مؤثری در برابر آنها وجود نداشت.
با وجود همه کاستیها و مشکلات شرعی، کُد جزا با هیچگونه انتقاد روبهرو نمیشد. حقیقت اساسی این است که احمد مسعود و دیگر مخالفان همفکر او، در واقع با اصولنامهٔ جزایی مشکل ندارند، بلکه مشکل اصلی آنان با شریعت اسلامی است. احمد مسعود خود را رهبر معرفی میکند، در حالی که رهبری تنها با شعار، سخنرانی و ویدیوهای احساساتی به اثبات نمیرسد؛ بلکه نیازمند مشروعیت، حمایت واقعی مردمی، برنامههای روشن و درک عمیق از واقعیتهای جامعه است.
ادعای رهبری صرفاً بر اساس پیامهای احساسی و تحریک مردم تحقق نمییابد. کسی که مردم را بار دیگر به سوی جنگ سوق میدهد، اما از پیامدهای آن غافل است، در حقیقت مسئول ایجاد بحران دیگر برای مردم نیز محسوب میشود. مردم افغانستان پس از بیش از چهار دهه جنگ و رنج، امروز نفسی آسوده کشیدهاند و به خوبی دریافتهاند که هر شعاری راه نجات نیست. ملت افغان امنیت، ثبات و رهایی از جنگ در صدر خواستههای اساسی خود میپندارد.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
