در افغانستان و در زمان حاکمیت جمهوریت سرنگون‌شده، پروژه‌های موهوم خارجی بر زنان تطبیق می‌شد که کشور را روز به روز به سمت فرهنگ‌های بیگانه، اختلاط، روابط نامناسب و در مجموع به سمت شکستن اصول اساسی شرعی سوق می‌داد. مجریان این پروژه‌ها، فعالان، سیاسیون و رؤسای نهادهایی بودند که به نام زنان فعالیت می‌کردند و در حرص منافع شخصی خود، ارزش‌های اسلامی و ملی، فرهنگ و آینده کشور را نادیده می‌گرفتند. اکنون که نزدیک به پنج سال از سقوط جمهوریت می‌گذرد، مجریان پروژه‌های خارجی نیز از کشور فرار کرده و توانایی فعالیت در داخل کشور را ندارند.
همین افراد اکنون در خارج از کشور تحت نام حقوق زنان افغان، با سازمان‌های استخباراتی خارجی و منطقه‌ای معاملات پنهانی می‌کنند. این افراد با دریافت پول‌های سیاه و اوپراتیفی از سازمان‌های استخباراتی، به جای تأمین عزت کشور و حقوق داخلی، اجندای باداران خارجی خود را پیاده می‌کنند. این نوع معامله‌گری باعث شده است که اعتماد جامعه نسبت به این فعالان کاهش یابد و چنین تصور شود که آن‌ها برای منافع شخصی خود، به کشور خود ضربه می‌زنند.
این مهره‌های استخباراتی تنها از نام «حقوق زنان» به عنوان ابزار استفاده می‌کنند تا به تمویل‌کنندگان خارجی خود نشان دهند که هنوز در میدان فعال هستند و قدرت نفوذ (!) دارند. آن‌ها در اصل هیچ علاقه‌ای به بهبود وضعیت زنان ندارند، بلکه از طریق گردهمایی‌های نمایشی و شعارها می‌خواهند امتیازات استخباراتی و پروژه‌های مالی خود را ادامه دهند. فعالیت‌های آن‌ها تنها یک تصویر کاذب است که برای رضایت رابطان استخباراتی در پاکستان و برخی پایتخت‌های اروپایی ارائه می‌شود.
این افراد در خدمت آی‌اس‌آی و دیگر حلقه‌های افراطی هستند و به رهنمایی آن‌ها سناریوهایی را طراحی می‌کنند که ظاهراً رنگ حق‌خواهی دارد، اما در باطن یک بازی نمایشی برای اهداف استخباراتی است. تنها هدف آن‌ها تمدید پروژه‌های مالی، دریافت امتیازات مالی و حفظ موقعیت‌های سیاسی در خارج از کشور است. آن‌ها در حالی درام «فعال ماندن» را بازی می‌کنند که برخی سازمان‌های استخباراتی، از جمله استخبارات پاکستان، در افغانستان به دنبال مزدوران وفاداری مانند فوزیه کوفی و همفکران او برای پروژه‌های استخباراتی هستند.
اکنون که استخبارات منطقه به طور آشکار در این صفوف نفوذ کرده است، ماهیت مبارزه آن‌ها نیز از حالت اصلاحی به یک پروژه تخریبی و تجارتی تبدیل شده است. این چند شخص و فعال محدود که مهره‌های سازمان‌های استخباراتی شده‌اند، باید شناسایی و رسوا شوند. آن‌ها در هوتل‌های مجلل در کشورهای خارجی نشسته‌اند و به نام حقوق زنان افغان معاملات می‌کنند، تنها به این دلیل که پروژه‌های خارجی برای آن‌ها ادامه یابد.
برخی از سیاسیون، فعالان و مقامات سابق افغان که به نام فعال شناخته می‌شوند، در برابر فعالیت‌های کاذب این حلقه‌های نفوذی استخبارات خارجی سکوت اختیار کرده‌اند، که در حقیقت تأیید و رضایت آن‌ها را نشان می‌دهد؛ برخی دیگر برعکس آشکارا این حلقه‌ها را ستایش و با آن‌ها دوستی می‌کنند، که این نیز موضع‌گیری علیه منافع علیای افغانستان است. لازم است که افغان‌های واقعی در برابر این حرکت‌های پروژه‌ای موضعی اصولی و واقع‌بینانه اتخاذ کنند و برای رسوا کردن آن‌ها تلاش نمایند.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
