کشمکش‌ها بر سر بگرام نه از امروز و دیروز، بلکه از چندین سال بدین‌سو جریان دارد؛ مکانی که در بیست سال جمهوریت به‌گونهٔ عام و تام در اختیار آمریکا قرار داشت و از آن برای رصد رقیبان منطقه‌ای خود، مانند روسیه و چین، استفاده می‌نمود.
با روی‌کارآمدن حاکمیت جدید در افغانستان و برچیده‌شدن بساط آمریکا و فرار اجیران آن، این پایگاه نیز همانند سایر نقاط افغانستان به‌گونهٔ کامل در اختیار افغانان درآمد و دیگر هیچ نشانه‌ای از حضور بیگانگان در آن دیده نمی‌شود.
هرچند پس از فرار آمریکا از افغانستان و به‌ویژه با روی‌کارآمدن حکومت ترامپ، غوغای بازپس‌گیری بگرام دوباره سرخط رسانه‌ها شد و فراریان جمهوریت را نیز به‌گونهٔ عجیبی امیدوار به اشغال دوبارهٔ افغانستان ساخت؛ اما این رویای تلخ آنان هیچ‌گاه به واقعیت مبدل نشد.
اکنون اما بار دیگر یکی از همان فراریان جمهوریت، به‌نام حلیم فدایی که در آن زمان در منصب‌های مختلف، از جمله والی چند ولایت، ایفای وظیفه کرده بود، بحث بگرام را مطرح نموده و اظهار داشته است که به نفع مردم است تا پایگاه بگرام به‌صورت قانونی به آمریکا واگذار شود. وی همچنان هشدار داده است که اگر چنین نشود، این خلأ را پاکستان پر خواهد کرد و در نتیجه افغانستان از این «فرصت بزرگ» و شراکت بین‌المللی بی‌بهره خواهد ماند.
پیش از هر چیز، باید به نکته‌ای خاص در سخنان فدایی اشاره کرد؛ آن‌جا که می‌گوید «به‌صورت قانونی». بدون شک آوردن قید «قانونی» نشان می‌دهد که فدایی، علی‌رغم بیست سال جمهوریت که خود در ادارهٔ وقت وظایف کلیدی را بر عهده داشت، اکنون به‌گونهٔ غیرمستقیم اقرار می‌کند که حضور آمریکا در پایگاه بگرام طی آن بیست سال، قانونی نبوده است؛ ادعایی که بر اشغال‌بودن افغانستان در زمان حاکمیت همین چهره‌ها دلالت می‌کند؛ حقیقتی که به‌ندرت از زبان چنین افرادی شنیده می‌شود.
بدون شک، سپردن پایگاه بگرام ـ چه به‌اصطلاح قانونی و چه غیرقانونی ـ در واقع بازکردن دروازهٔ اشغال برای نیروهای بیگانه است؛ زیرا اشغال، اشغال است و در هیچ قاموسی تعبیر «قانونی» برای آن ذکر نشده است. این اصطلاحات چیزی جز بازی‌دادن وجدان توسط فراریان جمهوریت نیست.
چنین تصمیمی آشکارا برخلاف ارادهٔ مردم افغانستان است؛ مردمی که بیست سال تمام با داشته و نداشتهٔ خود علیه اشغالگران و اجیران‌شان مقاومت کردند تا وجب‌به‌وجب این خاک را از لوث اشغال پاک نمایند. حال پرسش این است: مگر بگرام جزئی از همین خاک نیست که دوباره، آن‌هم پس از این همه رنج و قربانی، به اشغالگران تقدیم شود؟
از سوی دیگر، وقتی بازگشت آمریکا به بگرام را تأمین‌کنندهٔ منافع مردم می‌خوانند، باید روشن ساخت که نه‌تنها آگاهان امور سیاسی، بلکه عادی‌ترین افراد جامعه نیز به این حقیقت واقف‌اند که حضور آمریکا در بگرام، زمینه‌ساز کشمکش میان آمریکا، روسیه، چین و ایران خواهد شد و افغانستان را بار دیگر، همانند بیست سال جمهوریت، از یک کشور آزاد و مستقل به میدان رقابت قدرت‌های بیگانه مبدل می‌سازد.
اکنون این پرسش مطرح است که آیا افرادی مانند حلیم فدایی از درک چنین حقیقت ساده‌ای نیز محروم شده‌اند، یا این‌که در پس این شعارهای رنگین، همانند گذشته، منافع شخصی نهفته است و می‌خواهند بار دیگر بر سفرهٔ چور و چپاول دارایی‌های عامهٔ این ملت جمع شوند؟
در نتیجه باید گفت که بگرام نه کالای معامله است و نه اهرم فشار برای جاه‌طلبی‌های سیاسی فراریان جمهوریت. این پایگاه بخشی از حاکمیت و عزت ملی افغانستان است که با قربانی‌های سنگین دوباره به دست افغان‌ها افتاده و هیچ عقل سلیم و وجدان بیداری اجازه نمی‌دهد تجربهٔ تلخ اشغال بار دیگر تکرار شود.
بله! حفظ استقلال، دوری از بازی‌های قدرت‌های بزرگ و احترام به ارادهٔ ملتی که بهای آزادی را پرداخته است، یگانه راهی است که افغانستان را از بازگشت به گذشتهٔ سیاه و پرهزینه نجات می‌دهد.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
