در چند روز گذشته، در کشور ونزوئلا رویدادی بهشدت خیرهکننده و همچنان بسیار غافلگیرکننده رخ داد. در یک حملهٔ ناآگاهانهٔ نیروهای دلتا فورس امریکا به خاک این کشور، رئیسجمهور ونزوئلا و همسرش در ظرف چند ساعت دستگیر و به ایالات متحدهٔ امریکا منتقل شدند تا بهظاهر به جرم همدستی در قاچاق مواد مخدر محاکمه گردند.
اما جدا از شرایط نامعلوم، دسیسههای پشتپرده و دلایل مبهم این حمله و بازداشت نفر اول آن کشورِ مملو از نفت و سرمایههای طبیعی، آنچه در این مطلب بیشتر حایز اهمیت است و در محور توجه قرار میگیرد، سوءاستفادهگری مخالفان فراری از این واقعهٔ تلخ و ربطدادن آن به کشور افغانستان میباشد.
همگان شاهد حالاند که افغانستان پس از چندین سال متوالی توانسته است به کشوری آزاد و مستقل مبدل شود و از حق انتخاب آزادانه و روند آبادانی پیشرونده برخوردار گردد. اما گویا مخالفان فراری هرگز راضی به این آزادی خوشیمن و آبادانی بنیادی نیستند و از هر فرصتی ـ ولو بیربط ـ استفاده میکنند تا در مسیر آبادانی کشور، خارِ دسیسه و نیرنگ پهن نمایند.
آنچه پس از واقعهٔ حملهٔ امریکا به ونزوئلا رخ داد، اظهارات دیپلماتهای پیشین ادارهٔ سابق افغانستان در روم بود؛ اینکه آنان افغانستانِ کنونی را هنوز کشوری جدلبرانگیز و دارای حکومتی بدون همهشمولیت جلوه میدهند و از جهانیان و حتی امریکای شکستخورده، ملتمسانه خواهش میکنند که نگاهی دوباره و دلسوزانه (به زعم خودشان) به افغانستان بیندازند و بار دیگر با نیرو و لشکر به سراغش بروند و ویرانگری و جانگیری نمایند.
اگر نیمنگاهی به گذشتهٔ افغانستان در دوران رژیم جمهوریت بیندازیم، آنچه در آن هرگز دیده نمیشد، رعایت اصل همهشمولیت بود. اینکه مخالفان فراری در دوران جمهوریت تا آنجا که توانستند، خاک کشور را در برابر اغراض شخصیشان با بیگانگان معامله کردند و چیزی از آن را صرف آبادانی کشور ننمودند، موضوعی روشن و بهدور از هرگونه شک و تردید است؛ اما اینکه اکنون به رسانهها پناه برده و خواهان شمولیتبخشی در حکومت فعلی افغانستان شدهاند، امری مغرضانه و بهدور از حقیقت میباشد.
آنچه در همین چند سال اخیر در افغانستان رخ داده است، برای ملت افغانستان و حتی برای جهانیان چون خورشید نیمروز روشن میباشد که افغانستان بهسوی آبادانی، ترقی و پیشرفت در حرکت است و تردیدی نیست که همهٔ اینها حاصل شمولیتبخشی حکومت میان دولت و ملت، مسئولان و آحاد جامعه است.
با اینگونه تبصرههایی که مخالفان هر از گاهی در رسانهها به راه میاندازند، به جایی نمیرسند و نمیتوانند توجهی جلب کنند؛ زیرا جهانیان و قدرتهای مطرح جهان از این افراد و دسیسههایشان آگاه شدهاند و فریب سخنانشان را نمیخورند.
برعکس، در پی تعامل و برقراری روابط نیکو و حسنه با حکومت فعلی افغانستان هستند؛ چرا که میدانند در طول دو دههٔ گذشته هرگز نتوانستند با زور و سلطه این ملت را تسلیم خویش سازند و سهمی از این کشور برای خود بردارند. از همینرو، امروز آنچه را با قهر و زور به دست نیاوردند، شاید از راه تعامل نیکو و ایجاد روابط تجاری، اقتصادی و قانونی دنبال کنند.
بنابراین، مخالفان فراری هر اندازه تلاش کنند، تیرشان به سنگ میخورد و خاسر و نادم بازمیگردند. گویا با بحران موضوع مواجهاند و با دستاویز قراردادن هر مطلب بیربط و نامناسب، تنها در پی جلب توجه میباشند.
جز این، اینگونه سخنان و ادعاها همواره تکرار میشود؛ اما چون از حقیقت تهی است، نه توجهی را جلب میکند و نه به گوشها خوش مینشیند.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
