رژیم نظامی پاکستان، که از بدو ظهورش تا امروز همواره دستش در پشت ناامنی‌های افغانستان قرار داشته و نتوانسته است افغانستانی امن و باثبات را تحمل کند، پس از روی کارآمدن نظام اسلامی در افغانستان، که ثبات و امنیت را با خود همراه داشت، نیز تلاش ورزیده است تا با استفاده از انسان‌های معامله‌گر و چهره‌های خائن، بار دیگر افغانستان را ناامن سازد.
بر اساس فایل‌هایی که اخیراً از مکالمات سمیع سادات و فرمانده نظامی مورد نظر او در افغانستان در رسانه‌ها درز کرده است، چنین برمی‌آید که رژیم نظامی پاکستان برای ایجاد ناامنی در بخش‌هایی از جغرافیای افغانستان، شماری از چهره‌های مخالف حکومت افغانستان را به ابزار اجرای برنامه‌های خود تبدیل کرده و در پی اکمال نظامی آنان بوده است. در این مکالمات، سخن از تأمین سلاح و مهمات از پاکستان، استفاده از نظامیان پیشین و ایجاد تحرکات مسلحانه در بخش‌هایی از نورستان و لغمان به میان آمده است؛ طرحی که در صورت تحقق، می‌توانست بار دیگر مردم بی‌گناه افغانستان را قربانی بازی‌های استخباراتی پاکستان سازد.
اما آنچه برای طراحان این دسیسه تلخ و برای مردم افغانستان امیدوارکننده است، این است که چنین برنامه‌هایی پیش از آن‌که به مرحله اجرا برسند، شناسایی و خنثی می‌شوند. هوشیاری نیروهای امنیتی و کشف ارتباطات مشکوک، بار دیگر نشان داد که پروژه‌های پنهانی دشمنان ثبات افغانستان، برخلاف تصور طراحان‌شان، همیشه در تاریکی باقی نمی‌مانند و غلامان اجیرشده‌شان نیز نمی‌توانند کاری از پیش ببرند.
اما پرسش اساسی این است که چرا دسیسه‌های رژیم نظامی پاکستان یکی پس از دیگری افشا می‌شوند؟
نخست، رژیم نظامی پاکستان هنوز درک درستی از میزان نفوذ و اشراف اطلاعاتی نیروهای امنیتی افغانستان بر تحرکات و ارتباطات پنهانی دشمنان کشور ندارد. تصور می‌کند که می‌تواند با ایجاد شبکه‌های مخفی، برقراری تماس‌های محرمانه و استفاده از واسطه‌های داخلی، برنامه‌های خود را بدون آن‌که شناسایی شوند، پیش ببرد؛ اما واقعیت این است که بسیاری از این ارتباطات و تحرکات پیش از آن‌که به مرحله عملیاتی برسند، زیر نظر قرار گرفته و شناسایی می‌شوند. همین امر سبب شده است که پروژه‌های استخباراتی پاکستان، به‌جای آن‌که به اهداف مورد نظرشان برسند، یکی پس از دیگری برملا شوند و طراحان و مجریان آن‌ها رسوا گردند.
دوم، رژیم نظامی پاکستان هنوز افغانستان را با محاسبات کهنه و ذهنیت‌های شکست‌خورده گذشته می‌سنجد. تصور می‌کند که با جمع کردن چند چهره خائن، معامله‌گر و بی‌اصل و ریشه و تجهیز آنان، می‌تواند امنیت کشور را برهم بزند. این در حالی است که افغانستان امروز، برخلاف افغانستان چند دهه گذشته، به دست فرزندان بیدار، هوشیار و دلسوزش اداره می‌شود؛ کسانی که کوچک‌ترین خیانت را برنمی‌تابند و با گوش‌های شنوا و چشمان تیزبین، تحرکات دشمن و غلامان حلقه‌به‌گوش‌شان را رصد کرده و پلان‌های شوم آنان را با مشت آهنین درهم می‌کوبند.
سوم، کسانی که در داخل کشور برای بیگانگان جاسوسی سیاسی و نظامی می‌کنند، هر قدر هم در پشت شعارهای بزرگ و ادعاهای فریبنده پنهان شوند، سرانجام ماهیت وابستگی‌شان آشکار می‌شود. تاریخ بارها ثابت کرده است که خیانت به وطن، هرگز با تغییر نام و شعار به خدمت تبدیل نمی‌شود.
اما رسواتر از همه، وضعیت کسانی است که دیروز با نام افغانستان و شعار ایستادگی در برابر پاکستان برای خود جایگاه سیاسی می‌تراشیدند و امروز برای تحقق برنامه‌های رژیم نظامی پاکستان، حاضرند هر نوع معاملهٔ ننگین را انجام دهند.
این دیگر تنها مخالفت با حکومت افغانستان نیست؛ بلکه معامله بر سر امنیت یک ملت است!
کسانی که مدت‌ها خود را در چشم مردم افغانستان وطن‌دوست جلوه داده بودند، امروز برای تحقق برنامه‌های خود به همان رژیمی تکیه می‌زنند که سال‌ها شعار دشمنی با آن را سر می‌دادند. اگر شعارهای دشمنی‌تان واقعی بود، چرا برای تأمین اسلحه و مهمات به اسلام‌آباد چشم دوخته‌اید؟ اگر دغدغه شما مردم افغانستان است، چرا امنیت و آرامش همین مردم را به بهای جاه‌طلبی‌های سیاسی خود معامله می‌کنید؟ و اگر ادعای وطن‌دوستی دارید، چرا سرنوشت خود را به اراده نظامیان بیگانه گره زده‌اید؟
شما از همان ابتدا، غلامانی بیش نبوده‌اید؛ با این تفاوت که آن زمان در پشت شعارهای وطن‌دوستی و دشمنی با پاکستان پنهان شده بودید، اما امروز پرده از چهره‌های واقعی‌تان کنار زده شده و در انظار عمومی مردم افغانستان، علناً به مهره‌های مصرف‌شدنی یک بازی خارجی تبدیل شده‌اید!
رژیم نظامی پاکستان نیز باید بداند که امنیت افغانستان با پروژه‌های نیابتی و استخدام چهره‌های شکست‌خورده به‌آسانی برهم نمی‌خورد. ثبات یک کشور را نمی‌توان با چند تماس محرمانه، مقداری پول و محموله‌های سلاح از میان برد.
افغانستان دیگر جای آزمون دسیسه‌های استخباراتی شما نیست؛ و کسانی که وطن خود را به بهای حمایت بیگانگان معامله می‌کنند، پیش از آن‌که در میدان سیاست شکست بخورند، در محکمهٔ وجدان ملت و قضاوت تاریخ محکوم شده‌اند.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
