در این اواخر، اختلافات میان جبهه‌های به‌اصطلاح مخالف بار دیگر شدت گرفته و آنان رازها و مسایلی را که در زمان دوستی با یکدیگر شریک ساخته بودند، افشا می‌کنند. از سوی دیگر، در کشورهایی که این گروه‌ها در آن‌ها پناه گرفته‌اند نیز با آنان مانند مخالفان واقعی برخورد نمی‌شود؛ بلکه هر کشور به تدریج آنان را از خاک خود بیرون می‌راند و فرصت ماندن را از آنان می‌گیرد.
موضع شمار زیادی از کشورهای منطقه و جهان نیز در برابر مخالفان مثبت نیست. اکنون تنها پاکستان برای مخالفان باقی مانده است؛ اما پاکستان نیز فقط برای تحقق اهداف خود از آنان استفاده می‌کند و آنان را در برابر افغانستان به کار می‌گیرد. در غیر آن، حضور این افراد برای کشورهای دیگر هیچ فایده‌ای ندارد و این مهرههای سوخته دیگر قابل استفاده نیست.
زمان نشان خواهد داد که آنان در آینده برای پناه‌گرفتن هیچ جایی نخواهند داشت؛ زیرا پاکستان نیز که به این حلقه‌ها پناه داده است، سرانجام روزی درک خواهد کرد که این بازی در نهایت به زیان خود پاکستان است.
در بلوچستان، که زیر کنترول رژیم نظامی پاکستان قرار دارد، ترکیه در جریان یک عملیات یکی از رهبران گروه داعش را که اوغور بهادر نام داشت، بازداشت و به ترکیه انتقال داده است. این نخستین‌بار نیست؛ پیش از این نیز اعضای گروه داعش در این منطقه از سوی ترکیه بازداشت شده‌اند که سؤالات مهمی را به میان آورده است. پرسش اساسی این است که چه کسی در پشت این‌گونه حلقاعګت قرار دارد؟ آیا پاکستان واقعاً زمینهٔ فعالیت، آموزش و پناهگاه را برای داعش و دیگر گروه‌های مسلح غیرمسئول فراهم کرده است؟ این‌ها سؤلات هستند که کشورهای منطقه باید به آن‌ها توجه جدی کنند و واقعیت‌ها را درک نمایند.
پاکستان از یک‌سو اتهام‌های نادرستی را بر افغانستان وارد می‌کند؛ اما از سوی دیگر، فعالیت گروه‌های مسلح غیرمسئول در مناطقی که زیر کنترول رژیم نظامی قرار دارند، قابل توجه است. این گروه‌ها به‌گونهٔ مستقیم و آشکار افغانستان و منطقه را تهدید کرده و امنیت آن‌ها را با خطر روبه‌رو می‌سازند.
رژیم نظامی پاکستان باید درک کند که آموزش و استفاده از گروه‌های مسلح برای مقابله با کشورهای دیگر و تهدید کشورها از طریق آنان، برای این رژیم نتیجهٔ خوبی نخواهد داشت. رژیم نظامی همیشه تلاش کرده است با استفاده از نیرنگ، فریب و سیاست دوگانه به اهداف خود برسد؛ اما اکنون به‌تدریج زیان‌های سنگین ناشی از این سیاست را متحمل می‌شود.
پاکستان به‌جای حل مشکلات داخلی خود، در امور کشورهای دیگر مداخله می‌کند و یا سیاست فشار بر دیگران را در پیش می‌گیرد؛ بنابراین باید پیامدهای این سیاست را ارزیابی کند، زیرا مشکلات داخلی سرانجام حلقهٔ نظامی را سرنگون خواهد کرد. سیاست حلقهٔ نظامی در برابر نه‌تنها افغانستان، بلکه در برابر تمام منطقه، سیاستی زیان‌بار است.
رژیم نظامی مدتی پیش مرزهای خود را با ایران بست؛ اما هنگامی که به ارزش اقتصاد و بازار تجارتی خود پی برد و درک کرد که روابط تجارتی با ایران تا چه اندازه برایش مهم است، از طریق گفت‌وگو مشکل را حل کرد و مرزها را دوباره گشود. همهٔ این اقدامات نشان می‌دهد که سیاست پاکستان تا حد زیادی بر محور منافع کوتاه‌مدت خود می‌چرخد. این کشور تلاش می‌کند با دیگران مشکل ایجاد کند، اما برای حل مشکلات خود بار دیگر به همان کشورها نیازمند می‌شود.
از سوی دیگر، چنین اقدامات و سیاست پاکستان در قبال افغانستان، برای حکومت افغانستان این فرصت را فراهم می‌کند تا موضع خود را در زمینهٔ استقلال، امنیت و حاکمیت ملی، بیش از پیش تقویت کند. سیاست‌های نادرست پاکستان از یک دیدگاه به زیان افغانستان نیست؛ بلکه در برخی زمینه‌ها سبب اتحاد بیشتر مردم افغانستان و افزایش حمایت آنان از حکومت خود شده است.
چهرهٔ واقعی گروه‌های به‌اصطلاح مخالف بیش از پیش برای جهان آشکار شده و همه دریافته‌اند که این گروه‌ها اکنون تنها برای تأمین منافع استخباراتی رژیم نظامی می‌جنگند. همان‌گونه که این گروه‌ها در میان مردم منفور شده‌اند، در کشورهای باقی‌مانده نیز منفور خواهند شد و از این پس وارد مرحلهٔ نابودی خواهند گردید.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
