در این اواخر، در پیام‌های صوتی تبادله شده میان سمیع سادات، رهبر جبههٔ به اصطلاح متحد، و الله‌داد فدایی گفته شده بود که افراد جبههٔ آزادی و روند سبز یک‌دو گلوله فیر می‌کنند، سپس از آن ویدیو می‌گیرند و کارهای نمایشی انجام می‌دهند؛ اما آنان چنین نخواهند کرد و فعالیت‌های‌شان نمایشی نخواهد بود. این اظهارات، دربارهٔ جبههٔ آزادی، روند سبز و سایر گروه‌ها سؤالات زیادی را به میان آورده و شماری از گمانه‌زنی‌ها را به واقعیت تبدیل کرده است؛ که بر اساس آن، این گروه‌ها تنها برای انجام تلاش‌های تبلیغاتی دست به چنین اقداماتی می‌زنند.
از زمانی که جبههٔ به اصطلاح آزادی و روند سبز مخالفت خود را با حکومت افغانستان اعلام کرده و ادعا نموده‌اند که چالش‌هایی ایجاد خواهند کرد، تقریباً تمامی مواردی که اعلام کرده‌اند، همان‌گونه که الله‌داد فدایی تأیید کرده است، تبلیغاتی و نمایشی بوده‌اند. این، ماهیت اصلی مخالفت تمامی مخالفان و چهرهٔ واقعی آنان است.
این، تصویر اصلی بی‌کفایتی همهٔ آنان نیز است. بی‌کفایتی جبههٔ آزادی (پاور بانک) زمانی آشکار شد که این جبهه برای تأمین منافع آی‌اس‌آی، جوانان بی‌کار را با وعده‌های فریبنده اغوا کرد و آنان را با امکانات آی‌اس‌آی در نورستان و بدخشان، در برابر کشور و مردم خود درگیرجنگ کردند. بی‌کفایتی روند سبز نیز زمانی آشکار شد که این جریان به نام یک فعالیت استخباراتی، ادعای آغاز دوبارهٔ فعالیت‌هایش را کرد؛ اما هنوز هم با استفاده از ویدیوهای قدیمی و جعلی تلاش می‌کند حکومت افغانستان را به چالش بکشد.
بی‌کفایتی جبههٔ به اصطلاح مقاومت نیز زمانی آشکار شد که پی‌هم قوماندانان برجستهٔ خود را از پاکستان به افغانستان فرستاد و آنان را به کام مرگ سپرد. هرکدام سرانجام سرکشی خود را دیدند و نتوانستند به اهداف شومی که آن سوی خط برایشان تعیین شده بود، دست یابند. بی‌کفایتی جبههٔ به اصطلاح متحد نیز زمانی آشکار شد که در ابتدا از فردی استفاده کرد که حکومت به او امان داده بود؛ اما هنگامی که دسیسه‌اش افشا شد، این جبهه از همکاری با او انکار کرد. بااین‌حال، پس از نشر اعتراف فدایی، دوباره از سخنان خود عقب‌نشینی کرد و او را همکار خود خواند.
اعضای گروه‌های به اصطلاح مخالف که هنوز درک نمی‌کنند بی‌وفایی و بی‌کفایتی رهبران‌شان تا این اندازه است، نابینا و ناشنوا هستند و بر دل‌های‌شان چنان مهر زده شده که هیچ حقیقتی را نمی‌پذیرند. به اندازهٔ خیانت‌هایی که رهبران‌شان با پول‌ها و امکانات دریافت‌شده بر سر آنان انجام می‌دهند، دیگر در هیچ چیزی نمی‌کنند.
رهبران بی‌فکر و اجیر همین جبهه‌های بی‌کفایت، زندگی مجلل و آرام در کشورهای خارجی را برای خود می‌پسندند؛ اما فرزندان دیگران را به جنگ میفرستند و برای تحقق اهداف رژیم نظامی قربانی می‌کنند، حتی هنوز به این فکر نمی‌کنند که سرانجام چرا و تا چه زمانی برای رسیدن به قدرت می‌جنگند؟ چرا فرزندان دیگران؟ چرا خودشان نمی‌جنگند؟ آیا چنین نیست که منافع دیگران را در بی‌ثبات‌سازی افغانستان تأمین می‌کنند؟ لطفاً به سرنوشت خود فکر کنند، زیرا این سرزمین بی‌صاحب نیست.
توجه: نوشته‌ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
