از چند روز بدینسو، بر خاک مقدس افغانستان از سوی رژیم نظامی پاکستان تجاوز صورت میگیرد، مردم ملکی بیگناه را بمباران میکند، گلولههای کورکورانه و بیهدف شلیک میکند و برخلاف تمامی اصول، تمامیت ارضی افغانستان را نقض مینماید. در مقابل، نیروهای دلیر افغان با دفاعی شجاعانه در مقابل این دشمن بزدل، پهپادهای خود را تا قلب اسلامآباد رساندهاند، در امتداد خط فرضی دیورند میل تفنگ خود را از ملیشههای اجیر منحرف نکرده، بر هر سنگر همچون ابابیل فرود آمده و لشکر ابرههٔ زمان را مجبور به فرار کردهاند.
در چنین ابتلا و آزمون تاریخی که برای حفاظت از تمامیت ارضی کشور فداکاریها و جانفشانیها جریان دارد، شمار زیادی از مقامات درجه اول شرکت سهامی جمهوریت که در دو دههٔ گذشته به نام دفاع از کشور، فقط گلون خود را پاره میکردند و با همین عنوان ملت را فریب میدادند، اکنون در برابر حملات دشمن سکوتی عمیق اختیار کردهاند. این سکوت صرفاً نشانهٔ بیتفاوتی نیست، بلکه ضربهای زهرآگین بر اعتماد آن قسمت از ملت است که این بازیگران منافع استخباراتی بیگانگان را به عنوان حاکمان کشور پذیرفته بودند.
اشرف غنی، حمدالله محب، وزیران هرکاره در کابینه، دهها مشاور و دیگر مقامات که دیروز شعارهای دروغین وطندوستی سر میدادند، امروز کجا هستند؟ آنان که در چهاردیواری ارگ سوگند دفاع از وطن یاد میکردند، اکنون در کشورهای خارجی در قصرهای مجلل نشستهاند و نظارهگر تجاوز بر حریم کشور خود هستند. سکوت آنان به روشنی نشان میدهد که سیاست دیروز و امروزشان تنها برای قدرت و منافع شخصی بوده است. سیاستمداران که در زمان تجاوز خارجی بر کشور خود، زیر نام مصلحت خاموشی اختیار میکنند، در حقیقت با تجاوزگران همصدا شدهاند.
عطا محمد نور، صلاحالدین ربانی، عبدالرشید دوستم، یونس قانونی، احمد مسعود، احمدولی مسعود و دیگران که هنوز هم عضو ائتلافهای با اسمهای گوناگون هستند، همواره آوازههای مقاومت بر ضد پاکستان را سر دادهاند؛ اما امروز چرا همچون مردگان زنده خاموش نشستهاند؟ آیا این همان افرادی نیستند که خود را یگانه مالکان کشور میپنداشتند؟ این سیاست منافقانه، آن تردیدها را به یقین مبدل میسازد که یا در پاکستان منافع و سرمایههای پنهان خود دارند و یا هنوز هم طامع فرصتهایی حلقات استخباراتی همسایهٔ شریر هستند. آنان به جای افغانستان، امیدهای منافع تنظیمی و شخصی خود دارند.
صدها عضو پیشین پارلمان و ولسی جرگه که در طول بیست سال به نام قانون و حاکمیت ملی امتیازات میگرفتند، امروز در برابر حملات بر حاکمیت ملی افغانستان سکوت اختیار کردهاند. آنان نشان دادند که شعارهای گذشتهشان نه برای کشور و ملت، بلکه برای موقفها و منافع شخصی بوده است. در این لحظات حساس، «بیطرفی» در واقع به معنای دوستی با دشمن و تأیید آن است.
تاریخ و مردم افغانستان هرگز این سکوت عمیق آنان را فراموش نخواهند کرد. ملت افغانستان اکنون دریافته است که حاکمان جمهوریت فروپاشیده تنها منافع شخصی خود دنبال میکردند. کسانی که امروز در برابر تجاوز پاکستان از دفاع نیروهای افغان حمایت نمیکنند، در هر جامهای که باشند، از این خاک بیگانهاند. نامهای این سیاستمداران مصلحتجو و منافق در تاریخ افغانستان در جمع فهرست افرادی ثبت خواهد شد که به تجاوز بیگانگان بر کشور خود تن به رضایت دادند.
