شخصیت احمدشاه مسعود بهخاطر تبلیغات گسترده پیروانش در زمان جمهوریت بیستساله، همواره در هالهای از تبلیغات و روایتهای یکجانبه قرار داشته است؛ اما مرور اسناد و شواهد تاریخی نشان میدهد که او نه یک «قهرمان ملی» بلکه مهرهای وابسته به دستگاههای جاسوسی بیگانه بود.
در این یادداشت به چهار محور مهم از ارتباطات پنهان احمدشاه مسعود با شبکههای صهیونیستی، سازمان جاسوسی هند (RAW)، سازمان اطلاعات ایران (واواک) و آیاسآی پاکستان پرداخته میشود؛ سازمانهای بیگانهایکه نقش پررنگ آنها در هر برهه از زندگی احمدشاه مسعود بهوضوح دیده میشود.
روابط عمیق مسعود با نماینده صهیونیستها: یکی از تاریکترین ابعاد زندگی سیاسی احمدشاه مسعود، ارتباط او با برنارد لِوی، صهیونیست مشهور فرانسوی است؛ شخصیتی شناختهشده در دامنزدن به بحرانها در کشورهای مختلف دنیا همچون بنگلادش، بوسنیا، لیبیا و اوکراین.
لِوی در سالهای ۱۹۸۱ و ۱۹۹۸ میلادی دو بار به پنجشیر سفر کرد و با احمدشاه مسعود جلسات محرمانه برگزار نمود. اسناد و شواهد منابع غربی و همچنان ویدیوهای تصویری از آنزمان شهادت میدهند که لِوی حتی در میان جنگجویان مسعود سخنرانی کرده و آنان را به جنگ علیه طالبان تشویق میکرد؛ ارتباطیکه بهروشنی نشان میدهد مسعود در خدمت پروژههای صهیونیستی برای بیثباتسازی منطقه قرار داشت.
لازم به ذکر است که بعد از کشتهشدن مسعود، این پیوند محکم میان نماینده رژیم صهیونیستی و خاندان مسعود پایان نیافت؛ چراکه پس از سقوط نظام جمهوری نیز، تصاویر دیدار احمد مسعود ــ فرزند وی ــ با برنارد لِوی در رسانهها منتشر شد؛ دیدارها و نشستهاییکه بیانگر تداوم وابستگی خاندان مسعود به رژیم صهیونیستی میباشد.
احمدشاه مسعود در خدمت سازمان جاسوسی هند (RAW): اسناد معتبر نشان میدهد که احمدشاه مسعود یکی از مهمترین مهرههای سازمان جاسوسی خارجی هند (RAW) بود. یاتیش یاداو، روزنامهنگار هندی، در کتاب «شاخه تحقیقات و تحلیل» چنین تصریح میکند که RAW در دوران اشغال شوروی سه فرمانده افغان از جمله احمدشاه مسعود را به خدمت گرفت.
این همکاریها شامل تمویل مالی، حمایت نظامی و ارسال سلاح بود. هدف اصلی هند از به خدمت گرفتن مسعود، مهار نفوذ پاکستان در افغانستان و استفاده از وی بهعنوان ابزار اجرای این سیاست بود. (منبع: سایت مدنیت، 2023)
در برابر این حمایتها، احمدشاه مسعود استقلال سیاسی خود را قربانی کرد و به مهرهای در خدمت اهداف دهلی نو بدل شد؛ وابستگی آشکاریکه نمونهای از خیانت او به عزت ملی و تمامیت ارضی افغانستان بود.
احمدشاه مسعود و همکاری با سازمان جاسوسی ایران (واواک): یکی دیگر از ابعاد کمتر پرداختهشده درباره مسعود، روابط نزدیک او با سازمان اطلاعات ایران (واواک) است. گزارش «فار ایسترن اکونومیک ریویو» در فبروری ۱۹۹۶ نشان میدهد که ایران یک پل هوایی از مشهد به بگرام ایجاد کرده بود و روزانه برای نیروهای مسعود سلاح و تجهیزات ارسال میکرد.
تنها در یک روز (۲۲ نومبر ۱۹۹۵)، سیزده پرواز ایرانی در بگرام نشست و تجهیزات مورد نیاز را به دست افراد مسعود رساند؛ تجهیزاتیکه در آن زمان برای شعلهور شدن جنگهای داخلی و افغانکشی توسط این جنگسالاران مورد استفاده قرار میگرفت.
این همکاری گسترده تنها در گزارشهای رسانهای خلاصه نمیشود. باب ودوارد در کتاب Bush at War (ص. 225) و استیو کول در Ghost Wars (ص. 539) نیز تأیید کردهاند که ایران میلیونها دالر پول نقد و هزاران قبضه سلاح در اختیار مسعود گذاشت. بنابراین احمدشاه مسعود حاضر شد استقلال افغانستان را قربانی کند و در خدمت مطامع منطقهای ایران شود.
احمدشاه مسعود؛ فرمانده اجیرشده آیاسآی پاکستان: در حالیکه هواداران مسعود همواره مخالفین خود، بهخصوص طالبان را به وابستگی به پاکستان متهم مینمایند، اسناد تاریخی اما ثابت میسازد که خود او سالها در خدمت آیاسآی بود.
پیتر تامپسن، نماینده امریکا نزد مجاهدین، در کتاب The Wars of Afghanistan (ص. 108) مینویسد که در سال ۱۹۷۵ آیاسآی گروهی از مجاهدین افغان از جمله احمدشاه مسعود را آموزش داد و به افغانستان فرستاد.
تامپسن در صفحه (415) همان کتاب اضافه میکند که مسعود در دیداری با جنرال میرزا اسلم بیک، لویدرستیز اردوی پاکستان، موترهای باربری پر از سلاح و ۷۰ میلیون روپیه پاکستانی دریافت کرد.
در نتیجه باید گفت که علیرغم آنچه رهروان بدنام مسعود اظهار مینمایند، بررسی اسناد تاریخی و منابع معتبر نشان میدهد که احمدشاه مسعود بیش از آنکه یک «قهرمان ملی» باشد، در چهار جبهه به بیگانگان خدمت میکرد: همکاری با صهیونیستها، وابستگی به هند، دریافت کمکهای ایران و مزدوری برای پاکستان.
چنین سوابقی ثابت میکند که او استقلال افغانستان و ملت رنجدیده این دیار را بارها و بارها قربانی مطامع خارجی ساخت و در عمل راه را برای تضعیف استقلال کشور و استمرار جنگ و بحران هموار کرد.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
