نویسنده: محمد عمر یفتلی
جبهاتی که در این روزها با نشست های مختلفی به گونه ای انظار عمومی را به خود جلب کرده بود، با بیان دیدگاه ها و رسم الخط برنامه های خویش، به خوبی نشان دادند که دیدگاه های توهم آلود آنها هنوز به فرجامی که مستحقش هستند، نرسیده است.باید بدانند که سرنوشت و فرجام کسانی که این مسیر تازه شروع کرده آنها را رفته اند، چیزی جز تباهی و بی عزتی نبوده است، و اینان که تازه به این سفر حرکت کرده اند، باید بدانند که عزت و سربلندی در انتهای این راه منتظر آنها نخواهد بود.توهماتی که هر ازگاهی جلو روی شان قرار می گیرد، و با اذهانی مشغول و با اندیشه ای مه آلود و غبار گرفته به طرح مساله می پردازند به خوبی باید به این نتیجه رسیده باشند که این سرزمین را دیدگاه های توهم آلود آنها سرپرستی و بِه سازی و بازسازی نخواهد نمود.این سرزمین به شهروندان و سرپرستانی نیاز دارد که خود از این خاک دانسته و بسان فرزندان این سرزمین در خشک و تر، کمی و بیشی، هست و نیست آن؛ نقش داشته باشند.این که انسان با خود گاهی تصور برتر بودن را بکند و یا با خیال بافی گاهی لشکری برای خود تصور نماید، انسان را علاوه بر این که به جایی نمی رساند؛ عزت داشته و اعتبار قبلی خود را نیز از دست خواهد داد.داشتن طرح و برنامه برای ایجاد نظام و یا ادامه دادن یک نظام مستحکم، به مراتب نیازمند طرح و برنامه هایی است که دوام آنها از روز شکل دهی آنان نمایان باشد.طرح و برنامه ای که از روز اول خنثی شده و منهی نظم و ساختار صحیح باشد، به احتمال صد فی صد محکوم به شکست بوده و در تاریخ هیچ نظام و کشوری نقشی نخواهد داشت.این که گاهی با طرح دیدگاه های توهم آلودی که آن دیدگاه ها نیز برخواسته از ضعف و ناتوانی است، هیچ راهی برای آینده در پیش نخواهد داشت.توهماتی که بغاوت گران در ذهن خود نسبت به امور جهانی و ملی این سرزمین دارند، هرگز یک فی صدی کوچکی نیز به واقعیت امروز افغانستان نزدیک هم نیست.و باید متوجه باشیم که دیدگاه هایی که توهم و خیال بافی هست و تار و پود آن را تشکیل دهد، هرگز راه درست و نظام مستحکمی را در خود نخواهد داشت.
