کاش غربی‌ها از شایعه پراکنی و تبلیغات دروغین خجالت می‌کشیدند

نویسنده: منصور أحرار

افغانستان یک کشور کاملاً اسلامی است، اکنون حاکمانش مسلمانان و اسلام‌گرایان هستند، زندگی در اینجا بر اساس قوانین اسلام میگذرد، هیچ شهروندی نمی‌تواند اعمال خودسرانه انجام دهد و یا کسی را مورد آزار جنسی قرار دهد.به طور پیش فرض، اگر شخصی توسط چندین گمراه مورد آزار جنسی قرار گیرد، بلافاصله توسط نیروهای امنیتی مسلمانِ افغان دستگیر و به مقامات امنیتی و قضایی تحویل داده می شوند تا آنها را طبق احکام اسلامی مجازات کنند، هیچ شهروندی نمی تواند از این امر سر کشی کند و یا آن را نقض کند، زیرا اینجا در افغانستان قانون شریعت قطعاً در مورد مجرم اعمال می شود.اما امروز غربی ها به ما فرمایشاتی ارائه میکنند که به هیچ وجه برای مردم افغانستان و دولت مسلمان افغانستان قابل قبول نیست، غربی هایی که در ملک خودشان هر روز گزارش های متعددی از تجاوزات جنسی را ثبت و راجستر می کنند، غربی هایی که جدا از زیر پا کردن احکام اسلامی حتی احکام خودشان را نیز زیر پا می گذارند، آیا جای شرم نیست که خود شان را فراموش کرده و متوجه ما هستند؟!غربی هایی که افغانستان و افغان ها را متهم می کنند و چنین ادعاهای بی اساس می کنند که: «در زندان های طالبان در افغانستان به زنان تجاوز می شود» گزارشی پر از دروغ و افترا؛ معلوم است که آنها با انتشار چنین گزارش های بی اساس، دشمنی قدیمی خود را دوام می دهند (دشمنی که اسلام و کفر از گذشته داشته اند و این دشمنی تا روز قیامت تمام نخواهد شد).اگر آنها خصومت و تعصب خود را ادامه نمی دهند، پس چرا در این مورد سکوت می کنند: (از هر سه زن در آمریکا یک نفر تجاوز جنسی و خوشنت را تجربه می کند؛ سایر ایالت های دموکراتیک نیز همین وضعیت را دارند)، در این رابطه چه کسی مجازات شد و چه کسی به دلیل ارتکاب این جرم دستگیر شد؟ شرم بر شما، شما هم بر اساس گزارش های بی اساس و نادرست داستان های تجاوز جنسی برای ما طعنه می دهید، در حالی که خودتان در آن غرق هستید.کشورها و سازمان ها نباید اجازه دهند که از آدرس شان اشخاص مغرض از نام و احکام دین مبارک اسلام استفاده کنند و یا در مورد ملت افغان سخنان و شایعات غیر مسئولانه، تحریک آمیز و بی اساس را منتشر کنند.در اینجا در افغانستان، هرکس احکام اسلامی را زیر پا بگذارد یا جرم دیگری مرتکب شود، توسط نهادهای امنیتی و قضایی مجازات می شود، دفتر سازمان ملل متحد آنها می نویسد: “در افغانستان هر گونه تنبیه بدنی برای مردان و زنان در ملاء عام اعمال می شود، سازمان ملل متحد به شدت با آن مخالف است و آن را خلاف منشور بین المللی می خواند”.سیستم قضایی کنونی افغانستان بسیار شفاف تر و سازماندهی شده تر از قبل است و تلاش ها برای شفاف سازی و سازماندهی بیشتر آن جریان دارد؛ بر این اساس، در اینجا هر تصمیمی گرفته شود، تردیدی وجود نخواهد داشت که نظم و شفافیت کامل وجود خواهد داشت یا نه، اما از سوی دیگر، تاسف بارترین چیز برای ما این است که با سخنان صریح در گزارش یوناما سنگسار، ضرب و شتم و سایر مجازات های بدنی مورد انتقاد قرار می گیرد و این را نشان دهنده مخالفت آشکار افغانستان با منشور بین المللی می دانند.یعنی ایراد آنها فقط به سیستم قضایی یا عدم شفافیت نیست، بلکه به جملات کوتاه و صریح می گویند تنبیه بدنی با منشور بین المللی در تضاد است.این بدان معناست که هر چقدر هم که نهادهای قضایی و دادگاه ها شفاف باشند، جامعه جهانی نمی تواند چنین مجازات هایی را بپذیرد و تحمل کند، این گونه اعلامیه های سازمان ملل بدون شک در تضاد آشکار با قوانین و رهنمودهای اسلامی است.نتیجه این است که در اعلامیه ها و منشورهای سازمان ملل به اعتقادات و باور های دو میلیارد مسلمان جهان هیچ ارزشی داده نمی شود، بدين ترتيب روشن شد كه وقتي مردم یک سوم حصه جهان به حساب نمي آيند و به افكار و انديشه هاي آنها توجهي نمي شود، بدون ترديد جامعه مذكور ديگر نمي تواند نماينده ملت هاي جهان باشد. از موضع آنها مشخص است که آنها فقط سازمانی هستند که از منافع چند کشور قدرتمند محافظت می کنند؛ در این صورت بی انصافی است که نام آن را جامعه جهانی و نمایندگی همه ملت ها بگذاریم.از سوی دیگر، اعمال ظالمانه و وحشیانه نیز در سراسر جهان انجام می شود که باعث شرمساری و زشتی کل بشریت می شود، حتی در کشورهای کافر آزار و اذیت جنسی هر روز اتفاق می افتد، مردم با مشکلات و معضلات مختلفی روبرو هستند اما جامعه مذکور همچنان سکوت اختیار کرده است.اما قبلاً گفتیم که آنها در واقع با مسلمانان و افغانها مشکلات دیگری دارند، می خواهند با اینگونه اظهارات دروغین وجهه اسلام و مسلمین را خدشه دار کنند، می خواهند دشمنی و تعصب قدیمی خود را دوام ببخشند، اما جای شکر است که افغانها امت مسلمان و بیدار هستند، با این شایعات و حرف های گمراه کننده بازی نمی خورند.