بیش از چهار سال از تغییر قدرت در افغانستان میگذرد. در حالیکه احمد مسعود در تازهترین سخنرانی تبلیغاتی خود از «وحدت مخالفان» ادعا کرد، واقعیتهای میدانی تصویر متفاوتی ارائه میکند و نبودِ نظم و انسجام در میان مخالفان حکومت افغانستان همچنان در محور بحثها قرار دارد. هرچند در بیرون از کشور شماری از چهرههای سیاسی، مقامات پیشین و احزاب حضور دارند، اما آنان تا کنون نتوانستهاند یک چتر سیاسی واحد یا برنامهای ایجاد کنند که نمایندگی از همه اقوام و دیدگاههای سیاسی افغانستان داشته باشد؛ بلکه بیشتر درگیر اختلافات درونی و تأمین منافع شخصی خویش اند.
این تشتت ذات البینی مخالفان سبب شده است که آنان حتی در نگاه جامعه جهانی نیز به عنوان یک نیروی سیاسی نیرومند و قابل توجه مطرح نشوند. یکی از عوامل مهم این ناهماهنگی، پایین بودن سطح اعتماد در دوره بیستساله نظام جمهوریت پیشین و موجودیت شکافهای عمیق میان چهرههای سیاسی آن زمان است. بسیاری از کسانی که امروز خود را در صف مخالفان معرفی میکنند، یا در ناکامیهای نظام پیشین شریک دانسته میشوند و یا در مدار منافع تنظیمی و قومی مشخص حرکت میکنند. نبود یک برنامه بدیل از سوی آنان که بتواند راهحلهای متنوع برای مشکلات کشور ارائه کند، سبب شده است که مردم همچنان در فضای بیاعتمادی نسبت به مخالفان باقی بمانند. در عرصه مخالفت، چالش بزرگ دیگر نبودِ مرز روشن میان راههای «سیاسی و نظامی» است. برخی گروهها هنوز هم به مقاومت مسلحانه میاندیشند؛ اما در وضعیت کنونی نه تنها با کمبود حمایت بینالمللی، بلکه نبود مشروعیت و همچنان هراس مردم از تکرار جنگ نیز در جلوگیری از مخالفت نقش داشته است.
به دست آوردن حمایت جامعه جهانی نیز برای مخالفان یک آزمون مهم دیگر به شمار میرود. در حال حاضر جهان در حالت تعامل با حکومت افغانستان است و در جستوجوی بدیل نمیباشد؛ زیرا مخالفان تا هنوز به عنوان یک جریان سیاسی منظم و منسجم ظاهر نشدهاند. در مقابل، حکومت افغانستان مراحل لازم برای به رسمیت شناخته شدن را طی کرده است. شماری از مخالفان انتظار دارند که در آینده در سرنوشت افغانستان نقش داشته باشند، اما آنان همچنان قربانی اختلافات درونی و نبود دیدگاه مشترک اند؛ نه در سطح بینالمللی از اعتبار قابل ملاحظه برخوردار هستند و نه در داخل کشور از حمایت مردمی بهرهمند اند.
مهمترین نکته این است که برخی مخالفان برای رسیدن به قدرت، خواهان جنگ و فشار از سوی بیگانگان اند؛ انتخابی که در گذشته نیز برای دو دهه کشور را در مسیر منافع اشغالگران قربانی ساخت. با این حال، در پایان آن مداخلات خارجی، به اشغالگران چیزی جز فرار مهاجمان و فروپاشی رژیمی که به دست آنان ایجاد شده بود؛ نداد. مخالفان تنها تشنه قدرت اند و برای فرو نشاندن این عطش، نه درمانی برای دردهای مردم دارند، نه آینده روشنی برای افغانستان ترسیم میکنند و نه خواهان تداوم یک حکومت مستقل اسلامی در کشور میباشند.
به عنوان یک راه بدیل مؤثر، لازم است مخالفان حکومت افغانستان از اشتباهات گذشته عبور کنند و در این مقطع حساس برای خیر و مصلحت کشور بر وحدت تمرکز نمایند، در کنار نظام مستقل اسلامی حاکم در افغانستان بایستند، در آبادانی کشور سهم بگیرند و در کنار سایر فرزندان این سرزمین از تمامیت ارضی افغانستان در برابر هر دشمن خارجی دفاع کنند.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
