اخیراً رسانههای پاکستانی و آدرسهای رسمی آن کشور به طور مکرر تلاش میکنند تا مقاومت جاری در بلوچستان را به عنوان یک «طرح خارجی» معرفی کنند و ادعا میکنند که رهبری جنگجویان بلوچ از افغانستان فعالیت میکند. این روایت نه تنها از شواهد واقعی به دور است، بلکه به راهی آسان برای پنهان کردن ناکامیهای امنیتی و سیاسی پاکستان تبدیل شده است. واقعیتهای میدانی نشان میدهد که رهبری اصلی و حلقههای تصمیمگیرنده بلوچها خودشان در داخل بلوچستان حضور دارند و از همانجا روند جنگ را رهبری میکنند.
اخیراً شورشیان بلوچ حملات سازمانیافتهای را به طور همزمان در چند شهر بلوچستان انجام دادهاند که ارگانهای امنیتی و ارتش پاکستان را با شوک و نگرانی شدید مواجه کرده است. در یک ویدیوی تازه که در رسانهها منتشر شده است، نشان میدهد که بشیر زیب، رهبر این گروه، در یک منطقه کوهستانی در بلوچستان ظاهر شده است. این شواهد نشان داد که ذکر نام افغانستان در ارتباط با این گروه، صرفاً یک ادعای تبلیغاتی و بیاساس است.
اگر ریشههای این درگیری در داخل پاکستان مورد بررسی قرار گیرد، واضح است که تنش جاری بین بلوچها و پاکستان نتیجه سالها ظلم داخلی، محرومیت سیاسی و خشونت نظامی است. ناپدید شدنها، عملیات گسترده نظامی، غصب بیرحمانه منابع طبیعی و محروم کردن بلوچها از حقوق اساسی، عواملی هستند که این مقاومت را به وجود آوردهاند. این جنگ نه از خارج وارد شده و نه به اشاره کشور دیگری آغاز شده است، بلکه سیاستهای رژیم نظامی پاکستان است که آتش مخالفت را شعلهور نگه داشته است.
در همین راستا، افغانستان همیشه این موضع را نشان داده و ثابت کرده است که در درگیریهای داخلی کشورهای دیگر مداخله نمیکند. نه جنگ بلوچها از خاک افغانستان رهبری میشود، نه دولت افغانستان از این درگیری حمایت کرده و نه به رهبری بلوچها در اینجا جا داده شده است. اتهامزنی پاکستان به افغانستان از نظر سیاسی یک بهانه آسان است، اما از نظر حقوقی و واقعی هیچ وزنی ندارد.
مقاومت جاری بلوچها باید در چارچوب بحران داخلی پاکستان تحلیل شود، نه اینکه به نام کشورهای خارجی گره زده شود. این مقاومت مبارزهای برای هویت، سرزمین و حقوق اساسی است و بازتاب آشکار سیاست اشتباهی است که سالهاست مردم بلوچستان را تحت فشار قرار داده است. تفسیر این جنگ به نام افغانستان صرفاً فرار از دیدن مشکل اصلی است.
جالب اینجاست که همان حلقههای رسانهای پاکستان که ادعا میکردند رهبر بلوچها در افغانستان است، اکنون خودشان اخبار حضور او در داخل پاکستان را منتشر کردهاند. این واقعیت به وضوح نشان میدهد که ادعاهای قبلی بیشتر تبلیغات سیاسی بودند تا واقعیتهای میدانی. این تناقض، اعتبار روایت رسمی پاکستان را بیشتر تضعیف کرده و سوالاتی را درباره تمامی ادعاهای آنها ایجاد کرده است.
تا زمانی که رژیم نظامی پاکستان خواستههای مشروع مردم بلوچ را به جای عینک امنیتی از طریق عقلانیت سیاسی نبیند، این درگیری با ایجاد بهانههای خارجی به پایان نخواهد رسید. ذکر نام افغانستان نه راه حل جنگ است و نه راه واقعی برای کاهش خشونت. حل این بحران تنها زمانی ممکن است که پاکستان اشتباهات تاریخی خود را بپذیرد و مسئله بلوچستان را از طریق یک تفاهم داخلی، واقعی و عادلانه حل کند.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
