دور دوم نشست کنفرانس اسلامآباد در لندن، که تحت یک نام پوششی و به بهانهی حل معضلات افغانستان با نمایندگان پاکستان برگزار شد، در واقع مهر تأیید دیگری بر پیشانی آن دسته از مخالفین حکومت افغانستان بود که به جای وطن خود، به آغوش بیگانگان، به خصوص آیاسآی، پناه بردهاند. این که این افراد در لندن تحت نام یک بنیاد استخباراتی و به رهبری یک قاچاقبر گرد هم آمدهاند، تنها یک تغییر تاکتیکی است تا به دخالت مستقیم پاکستان یک رنگ «بینالمللی و مدنی» بدهد. برگزارکنندگان و تمویلکنندگان مادی این نشست به وضوح نشان میدهند که ماموریت اصلی این چهرهها، به جای منافع اسلامی و ملی افغانستان، حفظ منافع حلقهی نظامی مستقر در راولپندی است.
شرمآورترین نکته در پشت این نشست استخباراتی این است که شرکتکنندگان آن در لندن با نمایندگان پاکستانی در نشستهایی با عنوان «وحدت و اعتماد» یا مشابه آن شرکت میکنند، در حالی که تنها چند روز پیش، همان نمایندگان پاکستانی یک مرکز معتادین را در کابل بمباران کردند و حدود ۴۰۰ تن ملکی و غیرنظامی را به شهادت رساندند. جای تعجب است که این گروهها به نام مخالفین نه تنها این وحشت را محکوم نکردند، بلکه بیشرمانه از بمباران پاکستان دفاع کرده و با جستجوی توجیهات ثابت کردند که وفاداری آنها نه با ملت افغانستان، بلکه با اربابان خارجیشان است.
تمامی هزینههای مادی این نشست، از جمله تکت طیاره و اقامت در هوتلها، از سوی آدرسهایی پرداخت شده است که در چهار دههی گذشته در جنگها و ویرانی افغانستان دست اول داشتهاند. این که این افراد به بهانهی راهحل سیاسی گرد هم آمدهاند، در واقع برای اجرای برنامههای شوم پاکستان بحث میکنند که هدفشان احیای ملوکالطوایفی و جنگهای داخلی در افغانستان است. آنها مدافع طرحهایی هستند که میخواهند افغانستان برای همیشه کشوری محتاج و وابسته به همسایگان باقی بماند.
مطرح شدن بحثهای فدرالیسم و تجزیهی افغانستان در نشست لندن ثابت کرد که این گروهها هویت افغانی را انکار میکنند و به عنوان ابزاری برای فشار استخبارات خارجی جهت نابودی منافع ملی و مصالح علیای کشور استفاده میشوند. آنها اهداف استخباراتی خود را تحت پوشش ارزشهای بشری پنهان میکنند، اما در حقیقت رهبری آنها در دست کسانی است که در گذشته نیز بیکفایتی و معاملهگری خود را با بیگانگان ثابت کردهاند. عدم حضور نمایندگان واقعی مردم در این نشست نشان میدهد که این تنها تلاش یک گروه خاص و امتحانشده است که میخواهد با حمایت بیگانگان به قدرت برسد.
تاریخ ثابت کرده است که هر تحرکی که در آغوش دامهای استخباراتی کشورهای منطقه متولد شده باشد، نتیجهای جز بدبختی برای ملت و ویرانی کشور نداشته است. برگزاری این نشست تنها یک روز پس از «روز پاکستان» (۲۳ مارچ) پیامی آشکار دارد که اسلامآباد هنوز فصل جدیدی از دخالت در امور داخلی افغانستان را آغاز کرده است و میخواهد نشان دهد که با سیزده هزار کلدار و یک دست لباس در نشست اول، چه تعداد مزدوران مطیع پیدا کرده است. مردم افغانستان دیگر نمیتوانند به چهرههایی اعتماد کنند که با پول بیگانگان در پایتختهای خارجی بر سر سرنوشت کشور معامله میکنند و از آدرسی دستور میگیرند که عامل اصلی تمامی فجایع مردم افغانستان است.
نشست لندن خط فاصل بین دوستان و دشمنان را برای همه کاملاً روشن کرد. تنها راه بقا و استقلال افغانستان حل مشکلات موجود در داخل کشور و حفظ وحدت ملی است، نه برنامهریزی برای دسیسههای جدید و جنگهای تحمیلی در آغوش بیگانگان. کسانی که امروز در لندن بر سر سرنوشت افغانستان و خون غیرنظامیان معامله میکنند و از بمباران دشمن دفاع میکنند، برای همیشه در صفحات تاریک تاریخ به عنوان «مزدوران وفادار» بیگانگان ثبت خواهند شد.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
