پاکستان در طول تاریخ کوتاه خود، نسبت به افغانستانِ جنگزده و آسیبدیده، ظالمانه و ستمپیشه برخورد کرده و از هر فرصتی علیه آن استفاده نموده است و همواره به آن از بالا به پایین نگاه کرده است. در دوران معاصر و پساجنگ افغانستان نیز از فرصتهای تجاری و اقتصادی هر دو کشور سوءاستفاده کرده و راه پیشرفت، ترقی و حتی توسعه را برای افغانستان مسدود یا محدود ساخته بود.
اما با رویکار آمدن حکومت فعلی، تمام معادلات گذشتهٔ پاکستان در قبال این کشور نومستقل تغییر کرد و در حقیقت، سلطه و سیطرهٔ خاموش آن رنگ باخت و با رویکرد و دورنمای سیاسی تازه و مستقلانهای مواجه شد که تقریباً با تمام تعاملات گذشته تفاوت کامل دارد و دیگر روزنهای سودجویانه و یکطرفه برای پاکستان در آن دیده نمیشود.
پاکستان که تاب دیدن این برخورد متقابل و پاسخگو را نداشت و همچنان در خیال گذشته غرق بود، بهجای در پیش گرفتن راههای درستِ روابط و منش سیاسی سالم، از بیراهه پیش تاخت و با استفاده از دسیسه و توطئهٔ آشکار و پنهان، در گام نخست با برگزاری نشستهای تفرقهافکنانه و دعوت از چهرههای سیاسی و سوختهٔ دورهٔ جمهوریت، خواست به این بازی سیاسی رنگ دیگری بدهد؛ اما با شکستهای پیهم روبهرو شد. سرانجام نیز راه تنش مستقیم و حملهٔ ناجوانمردانه را در پیش گرفت و بهسوی مناطق مسکونی راکتپراکنی کرد و جان بیگناهان را گرفت.
پاکستان در این خیال خام بهسر میبرد که افغانستان، مانند گذشته، توان مقابلهبهمثل را ندارد یا در هالهای از ترس بهسر میبرد و با چند حملهٔ بزدلانه میتواند معادلات را به نفع خود برگرداند و برندهٔ بازی مرگ و زندگی دو کشور شود. اما حکومت فعلی افغانستان به تمامیت ارضی کشورش بیش از هر چیز اهمیت داده و به تجاوز بیگانگان پاسخ سریع و کوبنده میدهد.
به همین دلیل، پاکستان بار دیگر یک گام به عقب برگشته و دوباره با دعوت از مهرههای سوخته و افراد معلومالحالِ حکومت گذشته و وابسته به استخبارات و منافع منافقانهٔ خود، نشستی را تحت عنوان «اتفاق و اعتماد» برگزار کرده و خواهان جلوهدهی متفاوتتری از جریان افغانستان شده است؛ در حالیکه حتی شماری از فراریان حکومت سابق نیز به دعوت و اشتراک در این نشست پاسخ رد داده و نخواستهاند در این بازی کثیف حضور داشته باشند.
جدا از همهٔ اینها، شکی نیست که در پشتپردهٔ این رویدادها، دستهای پنهانی در کار است که نمیخواهد افغانستان در میان بازیهای سیاسی نقش مهم و تأثیرگذاری داشته باشد یا با رسیدن به قلهٔ ثبات و استقلال، قدرت و اقتدار لازم را برای ساختن آیندهای بهتر بهدست آورد.
در این میان، پاکستان نیز چیزی بیش از یک مهرهٔ سوخته و رسواشده نیست؛ مهرهای که با به خطر انداختن جان بیگناهان از هر دو سو و استهلاک منابع ملی و طبیعی هر دو جغرافیا، تنها به نفع مصالح دشمنان کار میکند و نقش مترسک را ایفا مینماید.
نتیجهٔ محسوس این نشست، بیش از سایر نشستهای شکستخوردهٔ گذشته نخواهد بود و جدا شدن بخشی از مهمانان دعوتشده، بیانگر روند فرسایشی جذب مخالفان فراری افغانستان به جرگهٔ منافع پاکستان توسط عوامل امنیتی و استخباراتی آن کشور است.
توجه: نوشته ها، مقالات و نظریات منتشر شده از صدای هندوکش تنها بیانگر نظر نویسندگان است، موافقت صدای هندوکش برایشان شرط نیست.
